Объяснение:
Вода — химическое соединение, состоящее из водорода и кислорода и необходимое для жизнедеятельности всех известных форм жизни[22]. В обычном понимании термин вода соотносится только с жидкой формой или состояниям, однако вещество также имеет твёрдое состояние (лёд) и газообразное — водяной пар. Вода покрывает 71 % поверхности Земли и сосредоточена главным образом в океанах и других крупных водоёмах[23]. Помимо этого приблизительно 1,6 % воды находится под землёй в водоносных горизонтах и около 0,001 % — в воздухе в виде пара и облаков (образованных из твёрдых и жидких частиц воды), а также атмосферных осадков[24]. Океаны содержат 97 % поверхностных вод, ледники и полярные шапки — около 2,4 %, реки, озёра и пруды — оставшиеся 0,6 %. Кроме того, незначительное количество воды на Земле содержится в биологических организмах и выпускаемой человеком продукции.
Сышло незаўважным госцем вясёлае, цёплае лета, прыбраная восень, ціхай хадою, уступае ў свае ўладанні. Пакуль яшчэ грэе днём цёплае сонейка і радуюць развітальныя летнія дні «бабінага лета», але па раніцах ўжо прыкметна халадней, і дрэвы паступова ўбіраюцца ў яркі восеньскі нарад, зялёная трава жоўкне на вачах, губляючы летнія фарбы.
Пасля цяжкага гадовага працы адпачываюць сады і палі, людзі сабралі на іх свой ўраджай і зямля асалодай адпачывае, набіраючыся сіл да наступнай вясны.
Восень нагадвае аб сабе дробным, сумным дажджом, дрэвы стаяць задуменна ў сваім маляўнічым уборы, асабліва падкрэслівае осеннею красу дрэвы ў мяшаным лесе, якім цудоўным чынам спалучаюцца вечназялёныя елкі і сосны, гэта прыгожае спалучэнне, можна ўбачыць толькі восенню. Гледзячы на губляюць лісце дрэвы здаецца, што яны з сумам думаюць аб тым, што іх чакае халодная зіма, і хутка яны пакрыюцца белым, халодным снегам і над імі будуць вятры і завірухі. Зграя жураўлёў з развітальным крыкам выносяцца ў далеч, развітваючыся з роднымі месцамі да вясны, іх чакае далёкі шлях і цяжкі небяспечны палёт.
У восеньскім лесе поўна апенек і іншых грыбоў. Гэтыя грыбы - адна з радасцяў восені, апенькі размясціліся на старых пнях і вакол іх, па лесе ходзяць грыбнікі і збіраюць гэтыя грыбы. Магчыма вельмі хутка, мноства гэтых смачных грыбоў папоўняць зімовыя запасы клапатлівых гаспадынь.
Восень — сумная пара расстання з летам, гэта пара сумных разважанняў і роздумаў. Восень — гэта час задумацца аб хуткаплыннасці падзей, бо толькі што было цёплае лета і вясёлыя дні, можна было радавацца цёпламу сонейку, купацца і загараць, але вось ад лета засталіся толькі прыемныя ўспаміны і на змену вясёламу лета, прыйшла плаксивая восень.
Пра прыгажосць восені, напісана нямала карцін і мноства вершаў, паэты і мастакі вельмі любяць гэты час года, апяваючы восень. Гэта дзівоснае і сумнае час года паўстае перад намі як выдатная, але ў той жа час капрызная прыгажуня. Я думаю, што ў кожным часу года ёсць свая непаўторная краса, таму і восень можна любіць за прыгажосць і шчодрыя дары прыроды.
