Паведамленне на тэму дзень роднай мовы​

Кружыць рознакаляровая завіруха. Абрывае восень раскошны ўбор дрэў, кідае яго на дарогі, нясе ў лужыны, нібы імкнучыся змыць яркую вясёлую фарбу. На ветры трапечуць апошняе лісце. Здаецца, вось-вось адарвуцца ад галінкі, зваляцца на зямлю, і лес адразу зрадзее, папрастарнее і святлей.
З кожным днём празрысцей становіцца лес. Губляе ён сваю таямнічасць, губляе на зямлю раскошны ўбор.
У сонечныя дні, якія вельмі падобныя на вясновыя, добрыя шпацыры ў лесе. І ёсць тамака выдатная паляна, куды я з сябрамі або адна хаджу адпачываць. Гэта мой каханы куток, дзе можна правесці трохі вольнага часу. Зелянява-жоўтая трава на палянцы, блакітнае неба і ласкавае сонца.
Прыбраная рябина з вясны да восені. З кожным днём усё аранжавей і ярчэй становяцца ягады на ёй. Пакуль, нарэшце, не ўспыхнуць на лясным узлеску рябиновые кастрыцы. Доўга будуць гарэць яны, азараючы лес сваім лядоўням полымем, пакуль не наляцяць на іх шумныя і шустрыя чароды драздоў на вясёлы баль.
На лясным узлеску прыцягвае да сабе ўвага не толькі прыгажуня-рябина, але і дрыготкая, якая ўздрыгвае апошнім лісцем асіна. Ні для каго, мусіць, не таямніца, што асіне «халодна» стала, варта толькі падзьмуць невялікаму ветрыку.
Хвосцік, да якога прымацаваная ліставая пласцінка, доўгі і тонкі, і форма ў яго не як у іншых – цыліндрычная, а плоская, пляскатая з бакоў. Вось вецер і можа, як яму жадаецца, круціць ліст направа і налева, і дрыжыць ён таму. Асіна – дрэва прыгожае. У маладых осинок лісце вельмі падобныя на лісце таполі, і дрэўца можна зблытаць з топольком. Асабліва добрыя восеньскае лісце, яны бываюць самых розных расфарбовак: і жоўтыя, і барвовыя, і чырвоныя, і памяранцавыя. Пазней увосень упрыгожваюць паляну і маладыя осинки: іх гладкія зелянявыя ствалы разам з беластволымі бярозкамі ўносяць у змрочны лес ажыўленне.
І яшчэ ёсць у асіны адна асаблівасць. Пазней увосень, калі ўжо мінуе лістапад, у яе пачынаецца ветвепад. Тонкія галінкі рознай даўжыні, нібы лісце, падаюць на зямлю. На канцы галінкі ныркі, а ў іх будучае лісце. Яе не зламаў вецер, яна сама аддзялілася ад дрэва, як жоўклы ліст.
Узімку, калі снег атуліць дрэвы і галінкі асіны нічым не вылучаюцца сярод іншых, іх можна пазнаць па гусце – яны горкія і маюць своеасаблівы пах.
Вядома, у гэтым лесе ёсць яшчэ шмат цікавага, але мне спадабалася і запомнілася гэтая паляна.
Я кахаю гэтае месца ў лесе за тое, што тут можна выдатна правесці час, палюбавацца прыгажосцю лесу, паляны. І я з задавальненнем бываю тамака.

Пан Завальня быў даволі заможны шляхціч, ён жыў на паўночным дзікім баку Беларусі. Пан Завальня любіў прыроду, найбольшай прыемнасцю для яго было садзіць дрэвы. Ён сам нічога не пісаў, але вельмі любіў казкі. Ноччу засынаў, слухаючы розныя гісторыі. Таму кожны вечар хто-небудзь павінен быў распавядаць яму якую-небудзь аповесць, а ён слухаў цярпліва, Калі ж прыязджаў да яго падарожнік, то ён браў яго ласкава, частаваў, пакідаў начаваць, выконваў усе жадункі, абы толькі той расказаў яму што-небудзь. Самым дарагім быў для яго той госць, які мог распавесці гісторыю, быль або анекдот.