ульяна540
09.06.2023 05:37

Прымайки и прыказки на тему шчасце не у́ золаце

Нажмите на рекламу ниже и сразу увидите ответ
Популярные вопросы:
Ответ:
sernikovs
09.12.2020 16:47

У нашай трохпакаёвай кватэры больш за ўсё мне падабаецца мая пакой. Хоць яна не вельмі вялікая, і адчуваю сябе ў ёй лёгка і свабодна. Большую частку часу я праводжу за сваім пісьмовым сталом, які стаіць каля акна. Акно ў пакоі адно не вельмі вялікае. Затое з шырокім падваконнікам, на якім стаяць у збанках кактусы. Я вельмі люблю за імі заляцацца. Справа на стале стаіць настольная лямпа. Злева ляжаць сшыткі, стаяць падручнікі шэраг. Тут жа ляжыць кніга, якую я ўвесь час чытаю, - «Зоркі вялікага футбола».

Я даўно захапляюся футболам. Таму ў маім пакоі ўсюды партрэты вядомых футбалістаў. А вялікі плакаце футбалістамі зборнай Украіны вісіць на сцяне побач са сталом.

А яшчэ я магу гадзінамі сядзець за кампутарам, які стаіць на адмысловай падстаўцы ў куце пакоя.

Злева ўздоўж усёй сцяны - вялікі кніжны шафу. У шафе ёсць стэлажы з адкрытымі і зачыненымі палічкамі. На паліцах стаяць кнігі. Гэта збору твораў класікаў рускай, украінскай і зарубежнай літаратуры. Стаяць кнігі пра спорт, гістарычная літаратура, даведнікі і энцыклапедыі, а таксама ўсе выдадзеныя ў нас кнігі Говарда аб Конан, маім любімым герою. На стэлажах з зачыненымі паліцамі я захоўваю шахматы, даміно і іншыя настольныя гульні. Там знаходзіцца мой спартыўны інвентар. Там жа ляжыць гадавая падпіска часопіса «Фугбол».

Справа ад уваходнай дзвярэй стаіць канапа-ложак, дзе я адпачываю. Поддиваном ляжаць гантэлі, футбольны мяч. На сцяне побач сдиваном вісіць вялікі прыгожы дыван. На падлозе таксама лежитковер. У маім пакоі заўсёды чыста і ўтульна.

0,0(0 оценок)
Ответ:
alinahan444
16.07.2022 15:53
 Вяртанне ў бацькоўскі дом, родныя мясціны - паход у будучыню. 
     «Ніякія думы чорныя не змогуць», даводзіць герой М. Гарэцкага мудры дзед Яхім студэнту Архіпу, калі будзе моцнай сувязь з родным карэннем, калі «часцей у роднае гняздзечка» залятаць і чэрпаць там, у гэтай святой сілы, што дапамогуць выстаяць у любыя буры і віхуры. 
     Любоў да сваіх вытокаў, «роднага гняздзечка» - гэта не проста пачуццё, а інстынкт усяго жывога. Такі ж самы, як і інстынкт самазахавання. I чым мацнейшы ён у чалавеку, тым мацнейшая яго сувязь з родным карэннем, тым устойлівей будзе чалавек на зямлі. 
     Пісьменнікі вывяраюць сваіх герояў інстынктам лёту, выпрабоўваюць матывамі вяртання ў родныя гнёзды. 
     Галоўнаму герою рамана Я. Брыля «Птушкі і гнёзды» Алесю Руневічу, як быў яшчэ хлапчуком, маці, прадучы кудзелю, расказвала, што смецюхі, якія на дварэ грабуцца разам з вераб'ямі, - гэта жаўранкі. Тыя самыя жаўранкі, што вясною звіняць з паднябесся званочкамі. А ўзімку, халадамі ды завеямі, грабецца сабе ў конскім гноі ды толькі цвіркае. I нікуды ён не ляціць... 
     Шэрым смецюхом, што вось сядзіць ды толькі цвіркае, здаўся Алесю Змітрук Саладуха, зямляк з Навагрудчыны. 
     Птушкай паляцеў бы ён туды, дзе авёс косяць, дзе бульбянішчы пахнуць, а каля градаў пройдзеш - есці захочацца. А як да справы - «я гэта ў кут». Хораша гаварыў Змітрук, што па ядзе ў няволі яшчэ можна пражыць, але ж нуда чалавека поедам есць. Але толькі гаварыў. Ад Алесевай прапановы рыхтавацца да палёту, а потым і ляцець разам адмовіўся. Не пераканалі і Алесевы довады, што родная зямля гарыць у полымі вайны, а яны стаяць на гэтым беразе ды пазіраюць: «А маем мы права стаяць, чакаць, пакуль народу нашаму так цяжка?» 
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota Оформи подписку
logo
Начни делиться знаниями
Вход Регистрация
Что ты хочешь узнать?
Спроси ai-бота