Пытанні па aповесці Ул. Караткевіча "Дзікае паляванне караля Стаха"
1)3 Якога стагоддзя браў Пачатак род Яноўскіх?
2)Як складваўся лёс прадстаўнікоў роду Яноўскіх
3)Як выглядаў радавы палац Яноўскіх, калі там апынуўся Андрэй Беларэцкі?
4)Што заспела пекла былой шляхецкасці?
5)Як выглядае Надзея Яноўская пры пяршыла Сустрэчы з Андрэем Беларэцкім?
6)Як Яна змянілася за гадзіну знаёмства, Што на гэтя паўплывала?
7)Якім было жыцце Маладой васямнаццацігадовай дзяўчыны Ў Балотных Ялінах (адносіны ды жыцця, кахання, сваёй шляхецкасці)?
8)Як загінуў Раман Яноўскі, бацька Надзеї?
9)Хто з'яўляўся апекуном Надзei Яноўскай?
10)Што падарыў Надзеi Яноўскай на паўналецце апякун, які Сэнс ён укладаў у гэтыя падарункі?
11)Пасвіліся агучвання апякунскай Справаздача на паўналецці Надзеі, мы даведваемся, якой маёмасцю І прыбыткам Яна валодае. Пералічыце в е чаго складалася спадчына Яноўскіх?
12)Якое радавое пракляцце ляжала на родзе Яноўскіх, пекла каго Яно сыходзіла?

Хлопчык ведаў, што зайца так, як птушаня ў гняздзе, не накрыеш. тут ужо трэба маладзецтва, небывалае здарэнне, - каб ён, такі імклівы, няўлоўны, ды апынуўся ў тваіх руках. але аднойчы такі цуд адбыўся. а што не з зайцам, а з маленькім зайчыкам, дык цуд ад гэтага быў ані крышку не меншы. іх тады, цэлы вывадак зайчанят, не проста знайшлі ў канюшыне, а выкасілі. як жа добра, што не падрэзалі касою! вялікія, хто касіў, кінулі косы і пачалі лавіць зайчанят, што сыпанулі ва ўсе бакі. і смешна так, як завадныя, і не вельмі хутка. цяжка сказаць, як гэта ён сам, той хлопчык, не дагнаў ніводнага. можа, таму, што хацеў палавіць усіх адразу. а аднаго яму далі. рука дарослага трымала зайчаня за вушкі, толькі пальцамі. а шарачок па-немаўлячы пацешна дрыгаў заднімі лапкамі, нібы ад радасці, нібы з усмешкай. хлопчыку сказалі, што зайца няможна браць за спіну, а толькі за вушы, і малы чалавек, з вялікай асцярожнасцю і трывогай, узяў малога зайца так, як трэба браць, адчуў у пальцах і цёплыя лапінкі вушэй, і дрыганне ножак, а потым, ужо без парады дарослых, палажыў яго ў шапку і, нібы ў гняздзе, панёс трушком ды подбегам дахаты

назо́ўнік  —  часьціна  мовы, якая абазначае прадмет і адказвае на пытаньні «хто? », «што? ». у сказах могуць зьяўляцца дзейнікам, дапаўненьнем, радзей — выказьнікам, акалічнасьцю ды азначэньнем. назоўнікі падзяляюцца на агульныя і ўласныя, адушаўлёныя і неадушаўлёныя, асабовыя і неасабовыя, канкрэтныя і абстрактныя, зборныя, рэчыўныя.

назоўнік у беларускай мове адрозьніваецца паводле роду (мужчынскі, жаночы, ніякі), ліку (адзіночны, множны) ды склону (назоўны, родны, давальны, вінавальны, творны, месны, дадаткова — клічны). дадаткова маюць тры скланеньні: першае, другое, трэцяе.