ОЧЕНЬ Вставьте пропущенные буквы и знаки припинания!

З аднаго боку моста берагі рэчкі крутыя і высокія. Але падымаюцца яны не ад самай вады а воддаль утвараючы пойму. Пасярэдзіне поймы і ц..чэ гэтая (не)в..лікая рэчка. Толькі дзес..ці на паваротах яна падмывае то ад..ін то другі абрыў вымываючы з зямлі тоўст.. .. карэн..е.

(Не)калі тут стая.. лес. Яшчэ і цяпер на адным беразе захавалася некалькі (па)майстэрску створан..ых прыродай дубоў. Нібы асілкі, глядзя..ь яны ..далячынь, упарта (не)жадаючы скарыцца старасці. (Цёмна)карычневыя лісты на іх палахліва трапечуцца (не)ападаючы аж да самай вясны, пакуль не падыход..іць час саступіць месца новым.

З другога боку моста пачынаец..а заліўны луг. Цягнецца ён далёка ў бок лесу што віднеецца за які дз..сятак кіламетраў.

Сделайте

Кожны чалавек – гэта цэлы свет (К. Чорны). Чалавек – заўсѐды бог. Але тады, калі ѐн падобны толькі на самога сябе (Я. Скрыган). Не шукай на свеце нейкую падкову, /Што прыносіць шчасце і знішчае злосць. / Не чакай ад неба цудаў і спакою, / Ведай: / На Зямлі ты – гаспадар, не госць (П. Пруднікаў). Вада і агонь, якія пярэчаць адно аднаму, мірацца на чалавеку: і вада ачышчае яго, і агонь таксама (А. Разанаў). Калі нараджаецца чалавек, нічога ў свеце не памірае ўзамен (Г. Марчук). Кожны чалавек носіць у сабе храм. Штодзень, з году ў год. Толькі ў адных ѐн маўчыць, а ў другіх звоніць на ўсе свае званы. Але ѐсць яшчэ і трэція: званы раздзіраюць такому душу, аднак ніхто гэтага звону не чуе – чалавек не выпускае яго з сябе. Апошнія паміраюць першымі – раней за ўсіх. Ад карозіі храма, які яны носяць у сабе. А раўнадушныя сцвярджаюць – ад разрыву сэрца (Я. Сіпакоў)
Выпиши какое понравится, там где такой знак / это четверостишие

Белым кілімком сцелецца снег на цёмную бруд і сухую траву. Неба стала змрочней ад цяжкіх аблокаў і ўсё стала як у чорна-белым кіно. На вуліцы ціха. Часам можна пачуць крокі чалавека па толькі што на платную форму навучання ў снезе. Лужыны ад нядаўняга дажджу сталі пакрывацца тонкім пластом лёду, паказваючы на сабе прыгожыя ўзоры. Пах надыходзячы зімы ўжо добра быў чутны. У апошні дзень восені добра сядзець ля акна з гарачым гарбатай і любавацца, як Восень саступае месца Зімы, і цяпер мы яе ўбачым толькі праз год.