З першых дзён вайны заходнія губерні краіны, у тым ліку беларускія, былі пераведзены на ваеннае становішча. У сувязі з гэтым ваенныя ўлады і губернатары атрымалі неабмежаваныя правы. Уводзіліся ваенна-палявыя суды. Без дазволу ваенных улад забаранялася распаўсюджванне газет і кніг, правядзенне маніфестацый, сходаў, забастовак. Праверцы на палітычную добранадзейнасць падлягалі ўсе чыгуначнікі. Згодна з загадам камандуючага Паўночна-Заходнім фронтам прадугледжваліся жорсткія меры ў адносінах да ўдзельнікаў забастовак на чыгунцы.Удзел Расіі ў вайне адпавядаў інтарэсам буржуазіі і дваранства. Яны разгарнулі ў краіне шавіністычную прапаганду. У першыя дні вайны на Беларусі прайшлі "патрыятычныя" маніфестацыі, сходы, малебны, збіраліся грошы на "абарону айчыны". Асобую "ініцыятыву" па зборы сродкаў сярод насельніцтва па загадзе ўлад праявілі земствы. Дэпутацыя дваранства і гарадской думы перадала Мікалаю II пры наведванні ім у кастрычніку 1914 г. Мінска 30 тыс. руб. на "патрэбы вайны". Шавінізм ахапіў не толькі памешчыкаў і буржуазію, але і частку рабочых, інтэлігенцыі, вучнёўскай моладзі і асабліва сялянства. На сацыял-шавіністычныя пазіцыі сталі эсэры, меншавікі, бундаўцы. Бальшавікі выступалі супраць вайны. Яны заклікалі да ператварэння імперыялістычнай вайны ў вайну грамадзянскую. Асудзіла вайну газета беларускага нацыянальнага руху "Наша ніва".У пачатку вайны Расія паспяхова пачала ваенныя дзеянні на Заходнім фронце. Па патрабаванні Францыі, якая была пад пагрозай акупацыі нямецкімі войскамі, дзве рускія арміі пачалі наступленне ў Прусіі. Адначасова Расія захапіла Галіцыю. Аднак становішча на Заходнім фронце к восені 1914 г. пагоршылася ў сувязі з тым, што сюды Германія перакінула значныя ваенныя сілы з Францыі. Пруская наступальная аперацыя дзвюх рускіх армій закончылася паражэннем. У 1915 г. Германія пачала актыўнае наступленне з мэтай хуткага разгрому Расіі. Летам рускія войскі былі выціснуты з Галіцыі. Нямецкае камандаванне планавала акружэнне арміі ў Польшчы.
Рассказ М. Шолохова "Чужая кровь" поднимает проблему человеческого гуманизма, заботы о ближнем. Главный герой, пожилой казак Гаврила, потерял на гражданской войне единственного сына Петра. Долгое отсутствие и утрата сына на старика и старуху повлияли угнетающе. Седина стала заметнее, дни текли безрадостно. Родителям некого было больше ждать с войны, не для кого беречь вещи, а их надежда сменилась тяжелой тоской и болью.
В это время в стране вовсю проходила продразверстка, которая кдошла и до старика. К нему явился председатель с тремя сопровождающими. В ходе неприятного разговора за Гаврилу заступился белокурый всадник, завязалась драка, председатель был убит, а защитник - тяжело ранен. Дрогнуло сердце Гаврилы, когда он увидел девятнадцатилетнего мальчишку, заступника, всплыл в памяти образ сына. Казак отнес раненного домой, вылечил, полюбил, как родного. Несмотря на то, что Николай Косых, был чужим человеком для казака, врагом, коммунистом, Гаврила принял его как собственного сына, стал называть Петром.
И, хотя новообретенный сын сумел вернуть радость казаку с женой, его отъезд причиняет боль приютившей его семье. Старик отпускает Петро, надеясь, что тот вернется, в то же время понимая, что этого не случится.
Казак Гаврила смог изменить свое отношение к враждующим сторонам участников гражданской войны. Для него не была так важна власть в стране, как семейные ценности. Гавриле был дорог единственный сын Петр, но после его трагической гибели старик сумел вернуться к жизни. В нового Петра он постарался вложить всю ту заботу, которую не успел вложить в родного сына. Несмотря на то, что Николай - коммунист, враг, старик продолжает любить его. Всепоглощающая ненависть к красным в сердце Гаврилы сменилась отцовской любовью и заботой.
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota
Оформи подписку
