Падкрэсліце перыфразы, растлумачце іх значэнне (пазначце, што кожная з іх называе).
1) Ты сагравала і натхняла, хоць ад цябе я быў здаля, зямля Заслонава, Купалы, Якуба Коласа зямля.(Беларуская зямля).
2) І мне на твар, на лоб ляглі нямілай старасці мярэжы.(Абазначае прыход старасці).
3) Васількі тваіх воч узыходзяць пяшчотай, Беларусь – бераг белых буслоў.
4) Тут жа, непадалёку ад колішняй крэпасці, помнік таму дзеду, дзякуючы якому многія ведаюць Палессе і горад Петрыкаў, ведаюць больш не па расказах людзей, а па творы бацькі нашай прозы.
5) Дрэмле памятка дзён, што ў нябыт уцяклі, – удзірванелы курган векавечны.
6) У маланкавы дзень хмара кідае медныя коп’і.
7) Вясна ступіла на рачулку, і гулкі крок яе чуцён – браню зімы скідае гулка, бярэ да квецені разгон.
8) Ні дождж, ні град цябе не песціць, надзейны хлеб маёй зямлі.
9) Сэнс гарачых слоў Купалы заходнебеларускі “пан сахі і касы” таго часу разумеў як палітычны лозунг барацьбы за сваё вызваленне.
10) Неба расчысцілася, і восень нарадзіла ясноту хоць перад скананнем дня.

У вершы «Маладыя гады...» Максім Багдановіч апаэтызаваў і ўславіў маладосць – самую прыгожую, самую радасную пару чалавечага жыцця, час светлых надзей і жаданняў. Рамантычны вобраз маладосці, незабыўных дзён чалавечай вясны, юнацкіх мар і парыванняў да высокага, прыгожага, ідэальнага з’яўляецца ідэйна-эмацыянальным асяродкам верша. Лірычнае перажыванне перадаецца як успамін аб красе перажытага. Юнацтва беззваротна прайшло, але ў душы лірычнага героя назаўсёды засталося самае дарагое, самае запаветнае, што ніколі не забываецца, – памяць аб шчасці кахання, аб першых сустрэчах, аб сіле і прыгажосці чалавечага пачуцця.

Галоўная паэтычная думка верша – сцвярджэнне шчасця чалавека быць вечна маладым, любіць і захапляцца красой гэтага чароўнага пачуцця – выказана ў апошняй, заключнай страфе, якая гучыць як гімн маладосці.

Маладосць - гэта, бясспрэчна, лепшы час у жыцці. Кожны пажылы чалавек успамінае сваю маладосць з усмешкай і настальгіяй. Я думаю, ня знойдзецца такога чалавека сталага ўзросту, які адмовіцца хаця б вокны зноў стаць маладым. На жаль, гэта немагчыма.
Падлеткі ж, наадварот, увесь час імкнуцца хутчэй пасталець ці хаця б выглядаць сталей. Бацькі паўтараюць нам не спяшацца з гэтым, пабыць яшчэ хоць трохі дзецьмі, але мы ня слухаем і рвёмся наперад. Ці ёсць у гэтым сэнс? Не ведаю.
У маладым узросце ёсць свае недахопы. Гэта і адсутнасць вопыту ў шматлікіх пытаннях, і залежнае становішча ад дарослых, і абмежаванасць ў самастойным прыняцці рашэнняў. Думаю, менавіта гэта штурхае моладзь да хутчэйшага сталення. Я разумею, што дарослыя многае ведаюць лепш, могуць даць нямала добрых саветаў, дзе-то зберагчы нас ад памылак. Але маладыя галовы занадта гарачыя, мы спяшаемся жыць.
Такая рознасць поглядаў на жыццё, канфлікт пакаленняў існуе спрадвеку. Ва ўсе часы дарослыя, прымудроныя жыццёвым вопытам людзі, стараліся навучыць жыцця маладых, абразуміць іх і накіраваць. Але паспешнасць і гарачнасць часта не даюць маладым прыслухоўвацца да гэтых парадаў.