Выпicaць мастацкiя сродкi(эпiтэты, метафары и.т.п.) з верша максiма багдановiча "з песняу беларускага мужыка" i сказаць для чего яны выкарыстоуваюцца. гнусь, працую, пакуль не парвецца мне жыццё, як сагніўшая ніць; а каб ведаў, што столькі пральецца майго поту, не стаў бы і жыць. адтаптаў сотні вёрст пехатом я, будаваў я дарогі, масты; ліўся пот мой, як рэзаў на ком'я плугам глебы сухія пласты. працаваў над пяском, над дрыгвою i не мала там выцерпеў мук, i не прыдзецца мне над зямлёю гэтых чорных саромецца рук. а канаць ужо час: пот і слёзы мне жыццё, нібы мышы, грызуць; гора гне, як мяцеліца лозы, цэлы век не дае мне дыхнуць. шчасце ж гляне і ў даль пранясецца, i магу я аб ім толькі сні дык няхай жа, няхай сабе рвецца мне жыццё, як сагніўшая ніць.

Пошел снег.Сначала очень мелкий, а потом как повалил крупными хлопьями.Я выбежала на улицу.Подняла вверх голову посмотреть как падает снег.О,это чудо!Высоко-высоко в небе снежинки кружат хоровод. Снег состоит из красивых снежинок.Которые все разные.Даже по "Дискавери" говорили,что каждая снежинка уникальна.И одинаковых не бывает.Снежинки легко парят в воздухе, а потом тихо ложатся на землю, на крыши домов,на ладошки.Я протянула перед собой руки ладошками вверх.И тут одна из снежинок изящно и грациозно приземлилась на мою ладонь.Едва-едва коснулась варежки.Она, действительно ,необыкновенно красива!Такая острая и симметричная,по кругу повторяется многогранный узор.Конечно,природа постаралась,когда придумывала снежинки!

Тэкля-старая удава, жонка нябожчыка Цырпука. Яна была нiзенькая, сухая, згорбленая бабулька, зморшчаная, як той грыб. Жыла Тэкля адна у старой хатцы на пагорку, ля лесу. Яна любiла хадзiць па суседзях-вельмi гутарлiвая баба была, але i любiла сядзець на прызбе, пазiраць на стары лес i думаць сваю думу. Тэкля была зауседы сумная, яе вочы нiколi не пакiдалi выразу смутку. Яна зауседы думала аб сваiм сыне, ганарылася iм. Тэкля жыла надзеяй на сустрэчу з Лауруклм. Яна верыла, што сын яе прыме, дапаможа. Але ен пасаромеуся мацi. Аутар з трапятаннем адносiцца да Тэклi. Мне вельмi шкала старую, Яна любiла свайго сына, ен быу яе скарбам