Сделайте синтаксический разбоор текста на беларускай мове.Цябe чaкae ў гocцi лec, нaпoeны caлoдкiм вoдapaм квeтaк i ягaд, гapкaвaтым пaxaм гpыбoў... Бyдзь тoлькi дoбpы з лecaм, шчыpы, i ён пaкaжa тaбe ўce cвae тaямнiцы, шчoдpa пaдзeлiццa бaгaццeм, штo xaвae aд блaгoгa вoкa. У cяpэдзiнe лeтa лec ycыпaн cyнiцaмi. Пyнcoвымi кpoплямi зixaцяць яны ў тpaвe, гpэюць нa coнцы кpyглыя бaкi з жaўтaвaтымi зepнeткaмi-вяcнyшкaмi. Ягaды клiчyць цябe, пpocяць: «Мы пacпeлi, бяpы нac». Bocь тyт i нe бyдзь гaнapыcты, клaняйcя лecy – i нaпoўнiш кoшык cпeлымi мядoвымi cyнiцaмi. Чым нiжэй бyдзeш клaняццa, тым пaўнeй бyдзe кoшык. А кaлi лeтa пaкoцiццa нa вoceнь, пaчнyць пpaз aпaлae лicцe пpaбiвaццa кpaмяныя гaлoўкi бapaвiкoў i пaдaciнaвiкaў, збяpyццa ў чapoдкi зaлaтыя лiciчкi, збягyццa ў пaдлecaк бeлыя пaдбяpoзaвiкi, y pocнaй тpaўцы зaчыpвaнeюць кpoxкiя pыжыкi. I цяпep aдбiвaй лecy пaклoны. А бyдзeш зaдзipaць yгopy нoc – нiчoгa нe знoйдзeш, нiчoгa нe нaзбipaeш.

Найпрыемнейшы у жыцци чалавека час- вясна маладосци, кали, раскрываючы кветку свайго розуму, её дае волю лятушкам песциць у сэрцы вяликия надзеи, не думаючы пра тое, што есць на свеце вихуры и страшныя буры.2) Галасы паступовп змоукали, бо наближауся вечар.3) Малюнки борзда зникали, змянялися новыми, и не было кали спыницца на их, бо поезд имчауся вельми шпарка.4)Лось пастаяу яшчэ, паварочау галавой то управа, то улева, апусциу раги, нибы хацеу каго бадануць, павярнууся и галопам падауся некуды у гору.5) Пасля абеду, адвёушы дачку да суседки, Насця пайшла на поле.

я.купала паказаў у творы цяжкі шлях беларускага сялянства ў пошуках страчанай бацькаўшчыны, зямлі і волі. галоўны герой драмы — сымон, старэйшы сын зяблікаў. гэта свабодалюбівы, непакорны, моцны духам чалавек. ён здольны абараніць сваю чалавечую годнасць, заступіцца за іншых. "свайго ў крыўду не папушчу, хоць бы там свет дагары нагамі перакуліўся", — гаворыць ён. зоська і незнаёмы параўноўваюць яго з вольнай птушкай, магутным арлом: "птушкаю-арлом быць бы табе і лётаць па паднябессі, як лётае вецер гэты вольны! ". вобраз сымона пададзены ў развіцці. спачатку ён, як і яго бацька, спадзяецца на справядлівасць суда і законаў. упэўнены ў сваёй праваце, ён, калі дваровыя людзі заворваюць пасевы, з сякераю ў руках бароніць сваю зямлю. як чалавек рашучы, настойлівы і ўпарты, сымон хоча дабіцца праўды ўласнымі сіламі. на бацькавай магіле ён дае клятву "жывым не сысці з гэтага месца, з гэтага разграбленага хай б'юць, рэжуць, катуюць". на прапанову маці скарыцца, пайсці да паніча на службу сымон рашуча адказвае: "пакарыцца? . гэта, мамачка, значыць: прадаць, утапіць сябе, цябе, нас усіх у няволю ім на векі вечныя — запрасіцца ў вечнае рабства, з якога выхаду ніколі не знойдзем ні мы, ні тыя, што пасля нас рабства ў спадчыну атрымаюць". прымірыцца з панічом для сымона — гэта здрадніцтва, адступніцтва. становіцца зразумелым, чаму герой так строга асуджае зосю, якая свядома пайшла на сувязь з панічом і аддала сябе на "загубу, на глум вечны". шлях да актыўнай і дзейснай барацьбы сымон адшукаў не адразу. пераканаўшыся ў марнасці намаганняў сваімі сіламі дабіцца справядлівасці, сымон пачынае задумвацца над сэнсам бацькавых слоў, што "трэба розумам ваяваць, а не тапаром". пад уплывам перажытага (смерці бацькі, страты зямлі і хаты, ганьбы зоські), а таксама агітацыі незнаёмага погляды галоўнага героя драмы на шляхі вызвалення з няволі мяняюцца: "i я розумам буду ваяваць і другіх вучыць да гэтае вайны. годзе крыўды, годзе няпраўды! " разам з незнаёмым ён ідзе "на вялікі сход! па бацькаўшчыну! " на гэтым сходзе, па словах незнаёмага, будзе вырашацца пытанне аб тым, як выгнаць з роднай зямлі страшнага смока-упыра, як далей змагацца за поўнае вызваленне