Спісаць тэкст, замяняючы дзеясловы ў дужках адпаведнымі дзеепрыметнікамі.
Хата (накрыць) шыферам была падобна на многія драўляныя хаты Слуцка (пабудаваць)
пасля вайны. Ля платоў кусты агрэсту і парэчак, пад самымі вокнамі вяргіні, гладыёлусы, астры,
на градах клубніцы. Ля самага плота вузенькая града цыбулі, там жа два радочкі часнику і
высокія парасоны кропу над ім.
За хатаю прысядзібны надзел (засадзіць) бульбаю. Сад невялікі, але (дагледзець).
Антонаўка, папяроўка, з якой апалі на зямлю першыя яблыкі, дзве грушы. Галлё (прарэдзіць),
ствалы акуратна (пабяліць). Каля плоту некалькі вішань.
2 Паставіць неабходныя знакі прыпынку ў сказах з дзеепрыметнымі зваротамі.
4. Перабудаваць выдзелены сказ, каб дзеепрыметны зварот стаяў перад паясненым словам.

1) З другога боку, на поўнач, балоты крыху адступалі, дорачы людзям пясчанае поле. (адасобленай акалічнасцю)
2) Людзі заўсёды чым-небудзь былі заняты: уранку і ўвечары, летам і зімою, у хаце, на двары, у полі, на балоце, у лесе... (аднароднымі членамі)
3) На пустой вуліцы, з торбай цераз плячо, ніжучы босымі нагамі цёмны след на падбеленай расой траве, ішоў, размахваў доўгай вераўчанай пугай яшчэ санлівы хлопец-пастух. (адасобленай акалічнасцю і аднароднымі членамі)
4) Журавель варухнуўся, падаўся вочапам да вады, задаволена, радасна зарыпеў. (аднароднымі членамі)
5) Набраўшы вады, дзяўчына ўжо звыкла намерылася пацягнуць вочап і раптам адумалася, аслабіла рукі.  (адасобленай акалічнасцю і аднароднымі членамі)
6) Дзяўчына заспяшалася, хутчэй зняла вядро з вочапа і, разліваючы на пясок ваду, падалася к хаце... (аднароднымі членамі і адасобленай акалічнасцю)
7) Поблізу яго, прывязаны да плота, стаяў нязграбны галавасты конь, ляніва штосьці шукаў у траве... (адасобленым азначэннем і аднароднымі членамі)
8) Вась, вазьмі мяне з сабою! (звароткам)
9) Маці падабрала даматканую сваю спадніцу і звычна села на калёсы, спусціўшы з драбінак босыя парэпаныя ногі. (аднароднымі членамі і адасобленай акалічнасцю)
10) Валодзька, здаецца, нічога не хацеў слухацца: ні матчыных добрых слоў, ні дзедавай строгасці, ні братавай пагрозы пугай. (аднароднымі членамі і пабочным словам)

Вось маленькі мураш цягне невялічкі лісток, а побач сядзіць шэрая жаба, якая чакае, пакуль яе здабыча наблізіцца да яе. А вунь там, сярод горкі з каменьчыкау прабіуся парастак цімафееукі. Ен цягнецца да сонейка, прагне яго цяпла і свету. А калі закрыць вочы,прыслухацца да зямлі, то можна пачуць, як яна дыхае. Сярод травы стракочуць конікі-скрыпачы, пад былінкай хаваецца ад сонечных праменняу матылек, ледзь порхаючыцы маленькімі крыльцамі. А пад пластом дзЁрану можна пачуць, як стараецца руплівая палёка, якой да зімы трэба назбіраць у свае норы усе, што потым можна будзе з`есцi.
Калі хоць на хвілінку спыніцца і прыслухацца, то можна пачуць, як зямля размауляе з сонцам, небам...з намі.