"Мая мвлитва" Асн. думка, тэма и крэда Я буду молиться и сердцем и думами,
Распетаю буду молиться душой,
Чтобы черные доли с мяцеліцаў шумами
Уже больше не бесновались над родной землей.

Я буду молиться до ясного солнышка,
Несчастных зимой согревать сірацін,
Приветливо по збожных играя гонейках,
Чаще заглядаці до темных хижин.

Я буду молиться до туч с грымотамі,
Что дико над нами играют не раз,
Чтобы сожалению над горемычными имели бяднотамі,
Градоў, перуноў не ссылали во время.

Я буду молиться до звезд и жалуется,
Что гасят себя слишком часто они,
Ведь слышал, как с неба из них упасть,
Из жизни кто-то уходе на вечные сны.

Я буду молиться до нивы всей силою,
Чтобы лучше ўродай платила за труд,
Збагаціла сельскую хату пахілую,
Надежды збытымі увидел наш народ.

Я буду молиться и сердцем и думами,
Распетаю буду молиться душой,
Чтобы черные доли с мяцеліцаў шумами
Не выли над родной землей, надо мной.

​

  Цэнтральнай праблемай п'есы Аляксея Дударава "Кім" з'яўляецца выздараўленне дзяўчыны Юлі, над жыццём якой навіс дамоклаў меч зоны (відавочна, радыяцыйнай). Але выздараўленне (маральнае) патрэбна і яшчэ аднаму герою – крымінальнаму дзеячу Каралёву. 
   Характары названых персанажаў увасабляюць фактычна сутнасць гуманізму і бесчалавечнасці: Юля, нягледзячы на абмежаванасць у матэрыяльных сродках, апякуецца яшчэ і трыма дзецьмі, а вельмі заможны Каралёў адчувае недахоп звычайнай дабрыні. Каб зразумець гэта, яму спатрэбілася перажыць шэраг супадзенняў, у якіх галоўную ролю сыграў падлетак Кім – магчыма, у нечым занадта ідэальны, але праўдзіва адкрыты і чалавечны. 
   Супадзенні толькі знешне, сюжэтна падрыхтавалі глебу для шчаслівай развязкі, таму што галоўным чыннікам стала каханне, якое ўрэшце і паставіла на ногі Юлю. 
   У сваёй п'есе драматург даводзіць, што любоў і чалавечнасць спараджаюць ланцужковую рэакцыю, якая спрыяе духоўнаму выздараўленню ўсяго грамадства.

У садзе на дарожцы скакалі маладыя Верабейкі.А стары верабей сеў высока на галінцы дрэва і пільна глядзіць, ці не пакажацца дзе драпежная птушка.Ляціць па задворках ястраб-разбойнік. Ён люты вораг дробнай птушкі. Ляціць ястраб ціха, без шуму.Але стары верабей заўважыў злыдня і сочыць за ім.Ястраб бліжэй і бліжэй.Адгукаліся гучна і трывожна верабей, і ўсё воробьята разам схаваліся ў кусты.Ўсё сціхла.Толькі верабей-гадзінны сядзіць на галінцы. Не варушыцца, вачэй з ястраба ня спускае.Заўважыў ястраб старога вераб'я, узмахнуў крыламі, расправіў кіпцюры і стралой спусціўся ўніз.А верабей каменем упаў у кусты.Ястраб ні з чым і застаўся.Азіраецца ён вакол. Зло ўзяло драпежніка. Агнём гараць яго жоўтыя вочы.Страпянуўся разбойнік і паляцеў далей. Зноў сеў верабей на той жа галінцы. Сядзіць і весела цвіркалі.З шумам высыпалі з кустоў воробьята, скачуць па дарожцы