Люблю наш край, старонку гэту,
Дзе я радзілася, расла.
Дзе ў першы раз пазнала шчасце,
Слязу нядолі праліла.
Дзе ў першы раз пазнала шчасце,
Слязу нядолі праліла.
Люблю народ наш беларускі,
І хаты, у зелені садоў,
Залочаныя збожжам нівы,
Шум нашых гаяў і лясоў.
Залочаныя збожжам нівы,
Шум нашых гаяў і лясоў.
І песню родную люблю я,
Што ў поле жнеі запяюць.
Як гукі звонкія над нівай
Пераліваюцца, плывуць
Як гукі звонкія над нівай
Пераліваюцца, плывуць
Мне тут усе для сэрца міла,
Бо я люблю свой родны край
Дзе з першым шчасцем я спазналась,
Дзе срэбным звонам кліча гай.
Дзе з першым шчасцем я спазналась,
Дзе срэбным звонам кліча гай.
Объяснение:
ответ :
лірычны герой вершаў максіма танка не толькі шчыры, чулы, высакародны, але і мудры. праз лірычным героем шчасця максім танк у вершы «шчасце» сцвярджае простую і вечную ісціну: шчасце — гэта само жыццё, бо ўсё пералічанае паэтам — выявы жыцця. верш насычаны аднароднымі
дапаўненнямі («з солі, з хлеба, з поту, з дарожнага пылу, з роднага небасхілу, з дружбы, з песні»), пасля якіх — шматкроп’е: кожны можа працягнуць гэты пералік жаданымі для сябе выявамі жыцця, але ёсць і ў таго, што «простае шчасце людское» аб’яднае нас усіх. жыцця самога па сабе ва ўсіх яго
праяўленнях, як шчасця — сведчанне мудрасці, аптымізму і жыццястойкасці чалавека наогул і лірычнага героя максіма танка ў прыватнасці.
