Зіма па своему унікальны сезон года. Гэта такі час, калі заход сонца адбываецца нашмат раней, а на вуліцы варта мароз. Сонца не паспявае прагрэць паветра і холад ўтрымлівае свае пазіцыі каля трох месяцаў. Наогул, у нашай мясцовасці даўно не было такіх маразоў, як у гэтым годзе і ўвечары лепш не выходзіць на вуліцу, каб не застудзіцца. Калі паглядзець на вуліцу з вакна, то можна заўважыць, што практычна ва ўсіх вокнах высока — павярховых дамоў гарыць святло. Гэта кажа пра тое, што людзі падобнага меркавання пра такія абставіны. Мне падобная скаванасць не моцна ў радасць, але ёсць і выдатныя моманты. Вось, напрыклад, зараз падае снег і ён настолькі чысты, што практычна цалкам адлюстроўвае святло ліхтароў. Ад гэтага вуліцы становяцца аранжавыя, а вечар казачна прыгожым. Ёлак у нас на раёне практычна няма, таму — прыгожыя і накрытыя снегам дрэўцы я магу ўбачыць хіба што на малюначку. Але па вялікім рахунку, у зімовы вечар можна альбо глядзець тэлевізар, альбо сядзець за кампутарам. Але гэтыя задавальненні становяцца даступнымі толькі пасля выканання хатняга задання.
Яркі зімовы вечар. Асветленая вуліца . Нарэшце-то прыйшла зіма. Сапраўдная, снежная, з марозам і мяцеліцай, завірухай і серабрыстымі сняжынкамі. Яна падарыла навакольнага свету шмат фарбаў і карцін. Усё заўсёды чакаюць зіму з дзіцячым трапятаннем і чаканнем цуду. Раніца. Сонца азарае сваім святлом навакольны свет, аднак цяпла ад яго няма чаго чакаць. Яшчэ далёка да цёплых дзянькоў. У сонечны зімовы дзень возьмеш лыжы і, летучы на крылах шчасця, памчышся да заснежаным разлог. Сама добрае для гэтага тэрыторыя — ускраіна горад , дзе пачынаецца густы лес. Смарагдавыя елкі, серабрыстая лясная паляна, сонечныя зайчыкі на снежным покрыве. Цішыня. Не чуваць нават ўсёй гарадской мітусні. Атрымліваю асалоду ад гэтым усім і ціхенька ўсміхаюся ў душы. Накатаная санкамі дарога звіліста вядзе ўглыб лесу. Іду ўздоўж яе і проста любуюся. У мяне захоплівае дух ад таго, што снег можа мець столькі розных адценняў. Ён свеціцца знутры, асляпляе мяне сваімі яркімі выбліскамі . Як людзям атрымоўваецца не заўважаць такую прыгажосць ? Усе вакол колер. Квітнее буянствам далікатных бел — блакітных фарбаў. Снег, неба, дрэвы. Ўсё такое вабнае і казачнае. Лес. Ён увесь лёгкі і паветраны. Ахінуты белай, мяккай, пухнатай коўдрай. Ён быццам дыхае. Забываю аб усім. Проста атрымліваю асалоду. Павольна набліжаецца змрок. Нячутна ступаюць па снежнаму покрыву. Я разумею, што ўжо трэба вяртацца дадому. Яшчэ раз акідваю позіркам
усю гэтую прыгажосць і павольна ежу па снежнай дарозе. Снег прагінаецца пада мной і выдае ціхія манатонныя гукі. Пачынаюць кружыцца сняжынкі. Яны тычацца майго асобы і адразу застываюць на ім маленькімі кропелькамі . Якія яны безабаронныя і моцныя адначасова. Зноў вечар. Ціхі зімовы вечар. Адзінокія дома. Самотны яркі ліхтар. Буйныя шматкі снегу хаваюць навакольны свет. Больш не відаць чорных дрэў, бруднай слоты дарог. Снег прынёс нам свята і падарыў вячэрняга пакрову безабароннасць і пяшчоту. Зіма … А ў цэлым, сучасны зімовы вечар нейкі сумнаваты і больш хочацца цяпла і вуліцы.
На карціне намаляваныя клёны і іншыя дрэвы, пакрытыя жоўтай восеньскай лістотай. За дрэвамі-паляна, на якой знаходзяцца дзве сарокі, чорна-белае апярэнне якіх вылучаецца на фоне кветак восеньскага лесу і падкрэслівае прасторавы эфект. Мяркуюць, што першапачаткова птушак на пейзажы не было, і яны былі ўнесены туды па прапанове мастака Валянціна Сярова, блізкага сябра Астравухава[2].
Як і некаторыя іншыя карціны Астравухава, "Залатая восень" можа быць аднесена да "пейзажу настрою", найбольш вядомымі прадстаўнікамі якога ў рускім жывапісе былі Ісаак Левітан і Аляксей Саўрасаў[3][4].
Вядомы таксама напісаны ў 1885 годзе эцюд для гэтай карціны, пад назвай "Восень", які знаходзіцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі
