Сачыненне аписанне на белоруском пра горад дзяржынск ​

Васіль Быкаў "Аблава"

1. Скураныя пасталы на нагах у чалавека даўно раскіслі ад балотнай вады, анучы наскрозь змакрэлі.

2. Наўкола стаяла цішыня, нідзе не было нікога.

3. На даўно не голеным твары чырванеў даўгі прастуджаны нос, з-пад святлявых броваў насцярожана зыркалі шэрыя вочы.

4. Дыханне ў чалавека чулася сіпатае і частае – усё ж, мусіць, далася яму ў знакі гэтая хада па балоце.

5. Апрануты ён быў у зрудзелы ад старасці вясковы армячок-паддзёўку, залаплены на плячы чорным суконным лапікам, на запалым жываце скасабочана трымалася раменная папружка. 

(у чым) у рац. (месны склон)

Правапіс канчаткаў назоўнікаў у беларускай мове залежыць ад скланення назоўніка і тыпу яго асновы. 

рака - назоўнік першага скланення (жаночы род, канчатак -а)
аснова заканчваецца на к, якое пры скланенні пераходзіць у ц

У такіх назоўніках у месным склоне можа пісацца канчатак Э (калі канчатак націскны) або Ы (калі канчатак ненаціскны). 

У нашым выпадку націск падае на канчатак, таму пішацца Э. 

У рацэ многа рыбы. 

Але каб было "У рэчцы многа рыбы", то пісалася б Ы, бо канчатак не пад націскам.