Добры вечар!Паважаныя земляки.У мяне да Вас наступнае пытання
Чаму вы сураецеся роднай мовы.??
Я нарадзилася у Барановичах.Але душа мяне клича у веску.Я вельми люблю вясковыя традыцыи. Люблю,что праз час незагубоена культура Столинскага района.Люблю кали у недзелю жанчыны раницаю апранаюцца у самыя лепшыя сукенку и идуць да церквы.А у вечары сбираюцца каля плоту и спиваюць народныя пясне.кожны год за захапленнем духа я чакаю свой отпуск как хутчэй паехаць у веску.Кали на прыпынку Гарынь выхожу с поязда,то у мяне с душы рвуцца словы:ну вось я и дома.тут пакой маей душы.Быццам душа спявае,кали я прыжжаю, а усе суседзи рады мяне бачыць.Рай иснуе на зямли.
А кали я вяртаюся у Барановичы,то кали тольки вымаулю слова на вясковай мове:то усе адразу кажуць.:не позорь меня.,и нават мая маци,сураецца роднай мовы.
Осталась тольки мая бабуля, яна заужды любиць пагаварыць на роднай мове.
ТАК вось.Что-ж здарылась,Чаму мы забываям и сураемся нашых традыцыий и нашага уклада?Что ж мы пакинем нашым нашчадкам,для их гэта будзе як праклен.
Аўтар стварае два розныя вобразы поля. Адно поле мірнае, спакойнае, шчаслівае, другое поле бітвы, крыві. Ён паказвае гэтыя два полі на аснове супрацьпастаўлення:
«Было ў салдата два полі,
поле, дзе кветкі ірваў,
бегаў з сябрамі на волі,
і поле, дзе ён ваяваў.
Ціха было і чыста
у полі яго дзяцінства,
былі агонь і дым
на полі ратным і тым.»
Гэта звычайны салдат, падобны на тысячы іншых, якія маладымі ішлі на вайну, гэта былі смелыя і самааданыя людзі.
Выраз «у полі яго дзяцінства» — азначае, што маленства салдата было мірным, спакойным і шчаслівым, але яно хутка скончылася, бо пачаласья вайна і поле дзяцінства ператварылася ў ратнае.
