Знайдзіце адпаведныя радкі ў тэксце, у якіх раскрываюцца наступныя пытанні: • Якую ролю ў жыцці маленькага чалавека выконвае родная мова?
• Чым запаўняюцца чалавечыя сэрцы, у якіх «загасла любоў да
свайго народа і роднай мовы»?
• Які скарб ніхто і ніколі адабраць у нас не здолее?
• Які чалавек ніколі не будзе адзінокім — самотным і пакінутым?
• Што патрэбна яшчэ, акрамя любові да сваіх братоў, каб злучыць
людзей у «суцэльны народ»?
• Назавіце асноўную прычыну разрыву сувязі чалавека з народам.
• Які заклік беларускага песняра Мацея Бурачка (Ф. Багушэвіча)
першым прагучаў у абарону роднай мовы?
• На каго ўскладае Цётка адказнасць за далейшае развіццё роднай
мовы?
• Што трэба зрабіць, каб нашчадкі зразумелі, што «шчырае
сэрца беларускае б’ецца не толькі пад мужыцкай сярмягай»,
каб паверылі ў сілы свае і пайшлі «цвёрдай ступою да лепшай
будучыні»?

Первые упоминания о городе под названием Борисов были в летописях от 1102 года. В 12 веке на территории современного города был построен замок из дерева, который простоял до 18 столетия. Борисов стал известен уже в середине 18 века как торговый и ремесленный центр. В 13 веке город принадлежал Литовскому княжеству и лишь в 1563 году город получил от князя Сигизмунда Магдебургское право, благодаря которому всех жителей освободили от повинностей феодалам. С 1569 года по 18 век Борисов принадлежал Речи Посполитой. В 1793 году, после второго деления Речи Посполитой, город стал частью Российской империи. На протяжении своей многовековой жизни, этому городу пришлось не раз пострадать от войны. Например, во время Северной войны городу был нанесен очень сильный урон. В 1917 году в Борисове установилась советская власть, а уже в 1924 году он стал центром всего района.
Читайте подробности на Грейт-Тревел: http://great-travel.ru/goroda-2/597-borisov.html

Быў красавік, і вясна ішла ў сваю апошнюю пераможную атаку. Цёплы вецер смела і весела шумеў над палямі, разносячы вакол пахі жывой прыроды. На дарогах, на разарах угоддзяў тысячы ручаінак вызваньвалі вясёлую песню вясны, змываючы на сваім шляху апошнія лапінкі снегу.

Але нам было не да весялосці. "Газік" бурчаў, як злоўлены ў пастку разлютаваны звер. Часам ён да знямогі, на ўсе свае сорак конскіх сіл тузаўся па гразі, не ў сілах скрануцца з месца.

Неўзабаве мы пад'ехалі да клуба. Сход ужо ішоў, і мы, не марудзячы, накіраваліся ў клуб. Зайшоўшы ў залу, Пятрэнка асцярожна пачаў прабірацца паміж людзей да стала прэзідыума.