1. З якіх значымых частак могуць складацца слова, аснова? 2. Як вызначыць у слове канчатак? Якую ролю ён выконвае? 3. Чым прыстаўка і суфікс падобныя паміж сабой і чым яны адрозніваюцца? 4. Што такое нулявы канчатак? Прывядзіце прыклады. 5. Раскажыце пра словаўтваральны ланцужок. 6. Як называецца утварэння слоў, калі слова ўтворана з дапамогай: 1) суфікса; 2) прыстаўкі; 3) прыстаўкі і суфікса адна- часова? 7. Якія словы называюцца складанымі? Назавіце ўтварэння складаных слоў і прывядзіце прыклады. 8. Якія словы называюцца складанаскарочанымі? Як вызна- чаецца род такіх слоў? Прывядзіце прыклады.

   Мой любимый герой с рассказа Ивана Навуменка это Апалинарий Феакцистович --- Цыркуль.
Он был учителем черчения. В молодости Апалинарий Феакцистович преподавал в гимназии латынь. Латыньский   был  мертвым  но  очень красивым  языком. Свой предмет он хорошо знал. Апалинарий Феакцистович  был мягким человеком, и ученики этим пользовались. Он очень любил свою страну и приручал к этой  любви и своих учеников. 
  Высокий, тонкий, в черном, еще царского времени, сюртуке. В такой  одежде  его можно было  назвать черствым и твердым. Он был немного старомодный , немного напыщенный , но только  не  сухим.
   ОН  так  сильно  любил свою родину  что умер  за  неё!
Ну  я  думаю ты  сам(а) переведешь)))
  

Мой любімы герой у апавяданні васіля быкава "жураўліны крык" - гэта барыс фішар. ён не быў ваенным, ён быў вучоным. але, нягледзячы на гэта, фішар даказаў, што можа быць смелым, і, як і многія іншыя салдаты, аддаў сваё жыццё за абарону радзімы. фішар быў не надта малады, яму ўжо мінуў трэці дзесятак, і за ўсе пражытыя гады ні на адзін момант у яго не з’явілася сумненне ў спрадвечнай сіле мастацтва. усё самае цудоўнае, самае вечнае бачыў ён у вышэйшым праяўленні чалавечага духу – у мастацтве. ён гадаваўся ў ленінградзе. у яго бацькі, старога доктара фішара, была каштоўная бібліятэчка манаграфій пра вялікіх мастакоў свету, і першыя малюнкі, якія захапілі хлопчыка, былі рэпрадукцыі з альбомаў жывапісу і скульптуры. барыс рос ціхім, не па гадах сур’ёзным хлопчыкам, неахвотна і рэдка спускаўся ў цесны захламлены двор, у якім заўжды было сцюдзёна і сыра, і часта падоўгу разглядаў малюнкі ў бацькавых кніжках. пасля ён сам з трапяткой нецярплівасцю ў сэрцы ўзяўся за пэндзаль і фарбы, маляваў тое, што бачыў з акна кватэры – , вуліцы, коней, сабак. людзі хвалілі, а хлопчыку хацелася плакаць ад прыкрасці, што ўсё так прыгожа было ва ўяўленні і дрэнна выходзіла на паперы. наперакор людскім перакананням аб яго здольнасцях барыс ведаў, што мастака з яго не выйдзе ніколі. але канчаткова ўпэўніўся ў гэтым ён, відаць, позна, тады, калі ўжо ўся шчырая душа яго была без рэшты захоплена вялікай сілай мастацтва і хлопец ужо не мог існаваць без яго.  i ён, не стаўшы мастаком, усё ж звязаў сваё жыццё з мастацтвам. падросшы, вучыўся, чытаў, думаў, даследаваў сам і ў дваццаць пяць год абараніў дысертацыю на званне кандыдата мастацтвазнаўства. ён не дужа цікавіўся палітыкай, тым неспакойным, шматтурботным жыццём, што бурліла, плыло, абганяла яго. вучонага мала краналі планы і падзеі надзённасці – змалку ён адасобіўся ад усяго, што не складала чароўнай прывабы мастацтва. з гэтай, відаць, прычыны ён не разумеў і не дужа цікавіўся братам – інжынерам-канструктарам самалётаў. з юнацтва яшчэ яны ўзаемна аддаліліся, сустракаліся рэдка і па духу былі адзін аднаму чужыя. апошні раз яны з’ехаліся гады два назад на пахаванне бацькі і тады ж пару дзён правялі разам. апынуўшыся ў войску, фішар адчуў сябе белай варонай, няўмекам, самым няўдалым з усіх у гэтай гаманлівай, асаблівай, ні на што вядомае яму не падобнай грамадзе разнастайных людзей. ён ніяк не мог навучыцца хадзіць у нагу, хутка ўскакваць на пад’ёме, няўклюдна пад рогат таварышаў аддаваў чэсць, заняткі па штыкавому бою ўшчэнт знясільвалі яго. спярша ён горка перажываў, зносіў уціск крыклівых сяржантаў, каяўся за няўвагу да вайсковай справы ў інстытуце і думаў, што ён самы няздольны чалавек на зямлі. пасля трохі асвойтаўся, трапіў на фронт, іншыя, большыя страхі і клопаты зацямнілі яго кволае інтэлігенцкае самалюбства. ён быў чалавек удумлівы і разумеў, што гэта пакутна і марудна нараджаўся ў ім той, на каго ён менш за ўсё рыхтаваў сябе, – нараджаўся баец. у канцы аповесці фішар мужна памірае, забіўшы адзінага ў сваім жыцці ворага.ён канешне мог схавацца i  перачакаць, але ён як сапраудны герой памiрае.