Синквейм к тексту лебядзины скит

Мае зімовыя канікулы пачаліся з розных паездак, выездаў у горы і шмат чаго цікавага. Як толькі пачаліся вакацыі мае родныя не прымусілі мяне сумаваць. У маім горадзе праходзіла дзіцячае лядовае шоу "Марозка". Натуральна мы з сям'ёй пайшлі на яго. Мы сядзелі на першым радзе, і атрымлівалі асалоду ад акторамі. Каток так і свяціўся рознымі агеньчыкамі. Спектакль нам вельмі спадабаўся! Мы вырашылі што ў наступным годзе абавязкова паедзем на новы спектакль лядовага шоу. Але гэта не канец маіх прыгод, на наступны дзень мы паехалі ў горы з нашымі знаёмымі. Там мы каталіся на лыжах, і падымаліся на гару ўверх. Нам было вельмі весела сядзець у кампаніі сяброў з гарачым шакаладам. Там было холадна, але вясёлымі загадкамі і гульнямі мы імгненна саграваліся! Пасля гэтага прайшло два дні, усе гэтыя дні мы ўпрыгожвалі дом да Новага года. На наступны дзень мы паехалі ў студыю "Авакада" там мы прайшлі квэст "Выратаванне Снягуркі". Пасля квэста нас загрымаваны пад акцёраў квэста. Я была Снягуркай. Пасля гэтага мы паехалі дадому і вырашылі запрасіць сяброў на начлег. З маімі сябрамі мы рыхтавалі навагоднія пернікі! Нам было вельмі весела! Гэтыя навагоднія вакацыі былі самыя лепшыя для мяне дні. Я вельмі шчаслівая!

Надеюсь

Хатiкa: Самы лепшы сябар.

Прафесар універсітэта Паркер Уілсан знаходзіць на вакзале шчанюка , адпраўленага з Японіі ў Амерыку . Так як ніхто за ім не з'яўляецца , Паркеру даводзіцца пакінуць шчанюка ў сябе. За той час , што сабака жыве ў прафесара , паміж імі ўзнікае моцнае сяброўства. Паркер вельмі моцна прывязваецца да свайго новага прыяцеля . Кожны дзень Хатiка праводзіць гаспадара да вакзала , калі той адпраўляецца на працу , а ўвечары прыходзіць да вакзала , каб сустрэць яго . У адзін з дзён прафесар раптоўна памірае на лекцыі ў універсітэце ад сардэчнага прыступу . Не дачакаўшыся гаспадара , Хатико працягваў прыходзіць на станцыю , не прапускаючы ні дня. Нягледзячы на тое , што сабаку спрабавалі забраць сваякі прафесара, ён нязменна працягваў вяртацца на станцыю . Мясцовыя гандляры і чыгуначнікі падкормлівалі Хатiка , захапляючыся яго упартасцю і адданасцю. Неўзабаве аб незвычайным сабаку даведаюцца газетчыкі , і Хатiка становіцца героем прэсы. Да канца сваіх дзён Хатiка штодня прыходзіць на станцыю да прыбыцця цягніка , і чакае да самага вечара , што вось-вось яго гаспадар выйдзе з чарговага цягніка. Ён так і не прыходзіць , але Хатiка - верны сабака - не пакідае свайго месца. На той станцыі адданы сабака і памёр, не дачакаўшыся гаспадара.