Зіма па своему унікальны сезон года. Гэта такі час, калі заход сонца адбываецца нашмат раней, а на вуліцы варта мароз. Сонца не паспявае прагрэць паветра і холад ўтрымлівае свае пазіцыі каля трох месяцаў. Наогул, у нашай мясцовасці даўно не было такіх маразоў, як у гэтым годзе і ўвечары лепш не выходзіць на вуліцу, каб не застудзіцца. Калі паглядзець на вуліцу з вакна, то можна заўважыць, што практычна ва ўсіх вокнах высока — павярховых дамоў гарыць святло. Гэта кажа пра тое, што людзі падобнага меркавання пра такія абставіны. Мне падобная скаванасць не моцна ў радасць, але ёсць і выдатныя моманты. Вось, напрыклад, зараз падае снег і ён настолькі чысты, што практычна цалкам адлюстроўвае святло ліхтароў. Ад гэтага вуліцы становяцца аранжавыя, а вечар казачна прыгожым. Ёлак у нас на раёне практычна няма, таму — прыгожыя і накрытыя снегам дрэўцы я магу ўбачыць хіба што на малюначку. Але па вялікім рахунку, у зімовы вечар можна альбо глядзець тэлевізар, альбо сядзець за кампутарам. Але гэтыя задавальненні становяцца даступнымі толькі пасля выканання хатняга задання.
Яркі зімовы вечар. Асветленая вуліца . Нарэшце-то прыйшла зіма. Сапраўдная, снежная, з марозам і мяцеліцай, завірухай і серабрыстымі сняжынкамі. Яна падарыла навакольнага свету шмат фарбаў і карцін. Усё заўсёды чакаюць зіму з дзіцячым трапятаннем і чаканнем цуду. Раніца. Сонца азарае сваім святлом навакольны свет, аднак цяпла ад яго няма чаго чакаць. Яшчэ далёка да цёплых дзянькоў. У сонечны зімовы дзень возьмеш лыжы і, летучы на крылах шчасця, памчышся да заснежаным разлог. Сама добрае для гэтага тэрыторыя — ускраіна горад , дзе пачынаецца густы лес. Смарагдавыя елкі, серабрыстая лясная паляна, сонечныя зайчыкі на снежным покрыве. Цішыня. Не чуваць нават ўсёй гарадской мітусні. Атрымліваю асалоду ад гэтым усім і ціхенька ўсміхаюся ў душы. Накатаная санкамі дарога звіліста вядзе ўглыб лесу. Іду ўздоўж яе і проста любуюся. У мяне захоплівае дух ад таго, што снег можа мець столькі розных адценняў. Ён свеціцца знутры, асляпляе мяне сваімі яркімі выбліскамі . Як людзям атрымоўваецца не заўважаць такую прыгажосць ? Усе вакол колер. Квітнее буянствам далікатных бел — блакітных фарбаў. Снег, неба, дрэвы. Ўсё такое вабнае і казачнае. Лес. Ён увесь лёгкі і паветраны. Ахінуты белай, мяккай, пухнатай коўдрай. Ён быццам дыхае. Забываю аб усім. Проста атрымліваю асалоду. Павольна набліжаецца змрок. Нячутна ступаюць па снежнаму покрыву. Я разумею, што ўжо трэба вяртацца дадому. Яшчэ раз акідваю позіркам
усю гэтую прыгажосць і павольна ежу па снежнай дарозе. Снег прагінаецца пада мной і выдае ціхія манатонныя гукі. Пачынаюць кружыцца сняжынкі. Яны тычацца майго асобы і адразу застываюць на ім маленькімі кропелькамі . Якія яны безабаронныя і моцныя адначасова. Зноў вечар. Ціхі зімовы вечар. Адзінокія дома. Самотны яркі ліхтар. Буйныя шматкі снегу хаваюць навакольны свет. Больш не відаць чорных дрэў, бруднай слоты дарог. Снег прынёс нам свята і падарыў вячэрняга пакрову безабароннасць і пяшчоту. Зіма … А ў цэлым, сучасны зімовы вечар нейкі сумнаваты і больш хочацца цяпла і вуліцы.
Особое место среди лексем, структурирующих текст, занимают слова-концепты, содержащие информацию об авторском замысле концентрирующие в себе результаты авторского освоения действительности (А. А. Брудный) . В романе В. Короткевича концептуальными лексемами, несомненно, являются слова хлеб колосья, груша, море, река Днепр, белый жеребенок, образующие ярко выраженную индивидуально-авторскую концептосферу.
Цель данной работы - наблюдение над одной из ключевых текстообразующих лексем романа В. Короткевича "Колосья под серпом твоим" (авторизованный перевод В. Щедриной) с точки зрения ее вхождения в концептосферу автора, т. е. выполнения ею концептообразующей функции.
"Каласы пад сярпом тваiм", про восстание Кастуся Калиновского, одна из самых неоднозначных и трагических страниц нашей истории.
Так автор описывает в этом произведении и арабского скакуна:
"Этот был красивее всех коней на земле, красивее всех зверей и людей. Он шел, пританцовывая на каждом шагу, безмерно гордый от здоровья, силы и своей красоты.
Белый, как снег, даже белее снега, с маленькой нервной головкой и длинной шеей, весь само совершенство, без единого изъяна. Он косил золотым оком, а его хвост и грива, длинные и золотистые, переливались мягкими волнами.
"Вы, маленькие людишки, - казалось, говорил взгляд коня, - что мне до вас? Я позволяю вам осквернять ногами мои бока лишь потому, что делаю вам одолжение. И так будет, пока я не найду себе хозяина, которого полюблю. И над ним буду я господином, потому что я бог, а он всего лишь человек... "
Просто дух захватывает, когда представишь эту красоту!
Объяснение:
нормально
