Наступіла вясна. Ласкавыя прамяні сонца падалі на зямлю і вызвалялі яе ад кайданоў снегу і лёду. Вакол былі чутныя песні першых птушак, а пад высокай елкай на яшчэ не нагрэтай зямлі ляжаў маленькі друзлы гурб. З кожным днём ён станавіўся ўсё менш. І вось аднойчы ён зусім знік. Замест гурбы з-пад елкі радасна пабег чысты, халодны ручай. Ён струменіўся па ярах, пабліскваў у промнях вясновага сонца, віхляў сярод дрэў і яшчэ не абудзіўшыхся траў. Ён бег на сустрэчу новаму, яснаму, радаснаму жыццю.
