Fansik34324
02.06.2021 05:33

2.Адзначце сказы, у якіх выдзеленыя словы з'яўляюцца аднароднымі членамі а) Бел ая заслона снегу зар ывала будынкі і двары; б) Наво кал усё гуло, трэслася, выла, скугол ina; в) Ні канца ні краю не вд аць пустын іг) А журавель махаў і махаў асл абел ымі ф ыламі, пяў ся наперад сваёй доўгай выгінастай ШЫЯЙ, ал е дагнаць чародку не мог; д) Наво кал сц шана, стоена радавалася цеплыні і сонцу Поле. 3.Адзю ще сказы з двума радамі адюродных члеаў: а) 3 тае во сені можна было і СП яваць, і размаўляць, і вучыцца на роднай мо ве; б) І неба, і зямля зл л іся ў суцэл БН Ым вхры снежнага пылу цемры; в) У гэтым тыку былі і ф ыўда, і расч ар аванне, і надзея, і горкі папрок да нас, дфо СЛ Ьх і , разу мН Бх людзей; г) Сустрэл іся Х ван ка з ял інкаю, абнял іся; д) Hнога не кажа бацька, маўчыць, упфта, сцята маўч ЫЦЬ. доўга глядзіць на су MHы Яна

Нажмите на рекламу ниже и сразу увидите ответ
Популярные вопросы:
Ответ:
trolz666
08.09.2021 13:59
Ганна жыве ў Вежках. Ёй 76 гадоў. Яна вельмі вясёлая, добрая, супакойная. Мае сына Віктара, які сядзіць у турме. Такая ж, як і Мульцік, старэнькая, белая. Любіць песню "Ой, ляцелі гусі з броду". Жыве супакойна і ціха.

Мульцік таксама жыве ў Вежках. Яму 80 гадоў. Ён наіўны, жалаблівы, добры, просты. Мае аднаго сына, які яму не піша і не помніць бацьку. Жонка Мульціка памерла. Заўсёды моліцца Сонцу, размаўляе з ім. Ніколі не ходзіць у сталоўку.

Гастрыт жыве ў Вежках. Яму 78 гадоў. Злы, рэзкі, калючы як вож. Калі з ім гавораць людзі, то ў іх быццам баліць душа. Мае дзяцей, але яны бацьке толькі грошы шлюць. Ён заўсёды дыў за кошт працы другіх.

P.S. Мы это тоже недавно проходили. Удачи)))
0,0(0 оценок)
Ответ:
lfif123456789
06.11.2021 01:06
Наверное ты об этом
Міхась БОЛСУН НЕ ДАЙ САБЕ ПРАВА... Не дай сабе права забыць той куток, Дзе зведаў пяшчоту матулі, Дзе першы зрабіў у жыцці сваім крок I голас твой людзі пачулі. Не дай сабе права забыць карані, З якога атожылак роду І хто бараніў нашы светлыя дні, Любіў, нібы сонца, свабоду. Там сёння красуюць густыя жыты, П’яніць востры водар жывіцы I месяц, і россыпы зор залатых Глядзяцца ў люстэрка крыніцы. Не дай сабе права забыць прыгажосць, Якою Радзіма багата, Дзе ў радасць з душою адкрытаю госць, Дзе думкам і песням крылата. Не дай сабе права пустэльнікам жыць, Мазоль шанаваўся спрадвеку. Уласную годнасць і край беражы, Прызванне цані чалавека!
0,0(0 оценок)
Полный доступ
Позволит учиться лучше и быстрее. Неограниченный доступ к базе и ответам от экспертов и ai-bota Оформи подписку
logo
Начни делиться знаниями
Вход Регистрация
Что ты хочешь узнать?
Спроси ai-бота