Складзице дыялог на тэму "хутка экзамены "

Хлопчык ведаў, што зайца так, як птушаня ў гняздзе, не накрыеш. тут ужо трэба маладзецтва, небывалае здарэнне, - каб ён, такі імклівы, няўлоўны, ды апынуўся ў тваіх руках. але аднойчы такі цуд адбыўся. а што не з зайцам, а з маленькім зайчыкам, дык цуд ад гэтага быў ані крышку не меншы. іх тады, цэлы вывадак зайчанят, не проста знайшлі ў канюшыне, а выкасілі. як жа добра, што не падрэзалі касою! вялікія, хто касіў, кінулі косы і пачалі лавіць зайчанят, што сыпанулі ва ўсе бакі. і смешна так, як завадныя, і не вельмі хутка. цяжка сказаць, як гэта ён сам, той хлопчык, не дагнаў ніводнага. можа, таму, што хацеў палавіць усіх адразу. а аднаго яму далі. рука дарослага трымала зайчаня за вушкі, толькі пальцамі. а шарачок па-немаўлячы пацешна дрыгаў заднімі лапкамі, нібы ад радасці, нібы з усмешкай. хлопчыку сказалі, што зайца няможна браць за спіну, а толькі за вушы, і малы чалавек, з вялікай асцярожнасцю і трывогай, узяў малога зайца так, як трэба браць, адчуў у пальцах і цёплыя лапінкі вушэй, і дрыганне ножак, а потым, ужо без парады дарослых, палажыў яго ў шапку і, нібы ў гняздзе, панёс трушком ды подбегам дахаты

Вадзянiк - адзін з найбольш вядомых у наш час духаў прыроды. Само яго імя кажа пра тое, што ён з'яўляецца гаспадаром воднай стыхіі. Многія апавяданні пра вадзяніку гаспадара сцвярджаюць, што ён злосны, хітры і злапамятны. Знешні выгляд у вадзянiка непрывабны. Ён падобны на паўчалавека-паўжывёліны. Вадзянiк любіць залазіць на начлег пад вадзяны млын, каля самага колы. Аднак ёсць у вадзяных і свае дамы: у зарасніках трыснягу і асакі выбудаваныя ў іх багатыя палаты з ракавінак і самацветнай рачных каменьчыкаў. Вадзяныя жэняцца на русалак і прыгожых тапельніцы.У начную пару вадзяныя часцяком б'юцца з лясунамі, з-за чаго ідзе па лесе грукат і трэск дрэваў, якія, гучна раздаецца ва ўсе бакі плёскат хваль. Вадзянiк валодае мастацтвам оборотничества. Ён можа прыняць вобраз чорнай сабакі, але часцей аддае перавагу выступаць у выглядзе рыбы, часам нават крылатай. У шматлікіх азёрах вадзяной з'яўляўся рыбакам шчупаком велізарнай велічыні і незвычайна увёртливой. Нямала апавяданняў хадзіла пра тое, як рыбакі, уколаў восцямі шчупака-вадзянiка, выракалі сябе на хуткую гібель - вадзянiк тапіў не толькі лодку, але і сваіх мімавольных крыўднікаў.