Планетарные туманности их состав

«Врать – плохо» - это общеизвестная и всеми принимаемая истина. Считается также, что лгать – гораздо сложнее, чем говорить правду. Но я считаю, что это далеко не так; и быть честным – это непросто.

Во-первых, чтобы говорить только правду, человеку необходимо постоянно себя контролировать. Не преувеличивать для придания историям масштаба и большей интересности, не додумывать нечто неизвестное, не говорить о том, о чем нет точного представления. Такой контроль – дело чрезвычайно сложное и требует большой концентрации внимания. Многим людям просто свойственно на ходу дополнять свои рассказы какими-то неправдивыми деталями. Разумеется, это не делает их лгунами; однако, назвать этих людей честными нельзя.

Во-вторых, ото лжи сложно удержаться, когда дело идёт о личной выгоде. Врать – в некоторых ситуациях – крайне выгодно. Это знает и школьник, отвечающий у доски, и государственный чиновник, отчитывающийся перед начальством. Иногда человек врёт, отдавая себе отчёт в том, что это плохо. Солгавших людей очень мучает совесть, очень часто, не выдерживая этих мук, они признаются, что сказали неправду. Правда как сознательный выбор и отказ от личной выгоды – очень непростое решение, которое могут принять только высокоморальные люди.

В-третьих, существует «ложь во спасение» - ложь, которая каким-либо образом выгодна для близких и любимых людей человека. Так, маленьким детям не сообщают о болезнях и сложностях родителей, дети же, так же, вырастая, утаивают свои проблемы от родителей. И те, и другие желают добра своим любимым и думают прежде всего о душевном спокойствии других людей. До конца последовательный человек с высокими моральными принципами вынужден отказываться от «лжи во спасения» и говорить всю правду без утайки. В таком случае, выбирая честность, человек выбирает сохранить верность своим идеалам, но каким-то образом огорчить тех, кто ему дорог. Понятно, что такое решение даётся ему очень нелегко.
Итак, путь честности – невероятно сложный и тернистый путь. Правдивому человеку очень часто приходится делать выбор между правдой и ложью, пренебрегая личной выгодой и выгодой своих близких

Қазақстанның тарихы өте тереңде жатыр.

Өз еліңнің, туған жеріңнің тарихын білмесең, ешқашан болашаққа, келешекке қадам баса алмайсың.

Отаны бірдің тілегі бір, жүрегі бір. Туған жерді сүю, оны қорғау туралы Елбасы Н.Ә.Назарбаев қарапайым сөзбен түсіндірді: «Отанды қорғау дегенде, әрине, а өзінің шаңырағын ойлайды. Әкеңді, шешеңді, ба­уыр­ларыңды, балаларыңды, немереле­ріңді ойлайсың. Сол жү­рек­пен, сол тілекпен Отаныңды қорғайсын. Сондықтан тарихыңды білген жөн. Тарихын білмеген ұлттың болашағы бұлыңғыр».

Мемлекет басшысы «Нұр­лы жол – болашаққа бастар жол» атты Жолдауында да Отанды сүю, бабалардан мирас болған ұлы мұраны қадір­леу, оны көздің қарашығындай сақтау, өз үлесімізді қосып, кейінгі ұрпаққа аманат етіп табыстау жайлы ой қозғайды. Соның бір айғағы ретінде Қазақ хандығының құрылғанына – 550 жыл толу мерейтойын кең көлемде атап өту шарасын айтуға болады. Сонау көне тарихты зерттеп, зерделеп, оны халыққа жеткізуде бұл шараның маңызы зор. Елбасы айтқандай, өз тарихын білмеген халық өзін де сыйламайды.

1991 жылдың 16 желтоқсанында Қазақстан тәуелсіздігін алды. Егемендік жылдарында Елбасымыздың дана басшылығымен ғасырға бергісіз даму жолынан өтті. Қазақстан әлем таныған, дүние жүзінің ең беделді мемлекеттері санасатын қуатты елге айналды. Елбасы айтқандай, қазақтың мәң­гілік ғұмыры – ұрпақтың мәң­гілік болашағын баянды етуге арналды. Ендігі ұрпақ мәңгілік қазақтың перзенті. Қазақ елі­нің ұлттық идеясы – Мәңгілік ел. Осы идеяны жү­зеге асыру жолында аянбай еңбек ету – әрбір жастың азаматтық борышы. Иә, атамеке­ніне деген сүйіспеншілік алауы мен перзенттік сезімі нағыз батырды қан майданға, жер қор­ғауға аттандырар болса, нағыз ақынды жырлататын да – осы күш. Қай халықта болмасын, өзінің кіндік қаны тамып, туып-өскен еліне, жеріне деген ыстық ықыласын, терең сезім­дерін өлеңге қосып, өз өлкесі­нің тау-тасын, дархан даласын, аққулы көлін жырламаған ақын кемде-кем.

Тарихымызды ұмытпайық қадірлі де, асқақты жастар. Осы күнде ауа жұтып күліп-ойнап жүргеніміз ардақты ардагерлерімізді арқасы.

Ардагерлерімізді тек «Жеңіс күнінде» ғана есімізге алмай, Алла берген әрбір күнінде сыйлап, құрметтейік. Жылдан-жылға ардагерлеріміздің саны азайып бара жатыр. Қалған ардагерлердің уақыттары да таяп келеді. Кейін өкініп қалмайтындай бүгіннен бастап, дәл қазір сүйікті ата-апаларымызды, ардагер аталарымызды құшақтап сүйіп, жақсы көретінімізді айтып, қастерлейік.

Адам өз тарихын билмей, ұлт болып калыптаса алмайды, ал тарихын билмеу надандық!