Когда Елена вспомнит Деймона ( из ДВ)

Сыр өңірі – белгілі бір дәстүрдің ғана жеке дамыған жері емес, тоғыз жолдың торабы, сан түрлі тарихи оқиғалар мен көзқарастар бір мүддеге тоғысқан өлке. Сол себепті өңірде өмір сүрген жырау, жыршы, ақын, күйші, әнші, сал – серілер шығармашылығы әлем әдебиетінде сирек кездесетін құбылыс ретінде өзіндік сипаты басым өнер түрі есебінде айрықша назар аударады. Сыр елінде өмір сүріп, аты үш жүзге мәлім болған ақын – жырауларымыз ұрпақ тәрбиесіне, инабаттылық пен ой – өрісінің дамуына, эстетикалық талғам биігінен көрінуін басты назарда ұстаған.Мысалыға, атақты Ешнияз сал, Жиенбай Дүзбенбетов, Сәрсенбай Бөртебаев, Тұрымбет Салқынбаев, Тасберген Құлманов, Шегебай Бектасұлы, Рүстембек Жиенбаев, Дайырдың Оңғары, Молдахмет Дабылов, Жүсіп, Ібаш, Дүйсен, Мұзарап, Үбісұлтан, Әкімгерей, Көшеней тағы басқа да есімі елге кеңінен танылған жыршы-жыраулардың туған, өмір сүрген жері Сыр бойы, Қасиетті Қармақшы жері.

Пафос— ведущий эмоциональный настрой произведения.  Пафос рассказа «История болезни» направлен против бездушного отношения к людям, которые по какой-либо причине оказываются зависимы от воли, поведения и знаний других людей. М.М. Зощенко высмеивает издевательское безразличие    к    пациентам,    которое   демонстрирует   врачебный персонал, его герой борется за то, чтобы в нём увидели человека, а не вещь, которую складируют, выдают или обмывают. Писатель отстаивает право каждого человека на человеческое отношение. Плохо, когда люди превращают себя в вещи, но не менее плохо, когда они обращаются с другими людьми, как с вещами. Эта проблема нового, XX века, М.М. Зощенко хорошо её чувствует.