ОбъяснениФутбольный финт — это движения, вследствие которых соперника вводят в заблуждение, обманный приём, исполненный футболистом.
Качественное исполнение финтов зависит от наличия у футболиста необходимых физических и психических качеств, его интуиции и возможности импровизировать. Тут особенную роль играет: богатое воображение, скорость реакции, высота центра тяжести корпуса тела, скорость и общая физическая подготовка.
Существуют финты, которые исполняют с мячом или без мяча
Финты без мяча в зависимости от характера движения касаются общей техники футболиста. Это ускорение, смена скорости и направления бега. Финты без мяча — это средство освобождения футболиста от опеки его соперника с целью выхода на выгодную позицию для овладения мячом. К примеру, во время движения вбрасывания мяча из-за боковой линии (аут). Защитники тоже применяют финты без мяча. Они наблюдают за атаками соперника, который ведёт мяч, и пытается спровоцировать, чтобы он отпустил мяч, и тогда выбить или отобрать его. Вратари (голкиперы) применяют финты всем телом с целью создания такой искусственной ситуации, чтобы нападающие наносили удары в те углы ворот, к защите которых они подготовились заранее. Довольно эффективно вратари применяют финты во время выходов из своих ворот. Финты без мяча — это природные движения. Ими овладевают во время проведения игровых упражнений и игр.
Финты с мячом (например, марсельская рулетка или «удар скорпиона») распределяются в зависимости от места и положения, которое занимает соперник во время исполнения футболистом финта, — спереди, сбоку, сзади.
Мезолитте мамонт, мүйізтұмсық сияқты ірі және табын болып жүретін аңдар жойылып кетті. Жеке жүретін бұғы, қабан секілді аңдарды қуып жүріп аулау қажеттігінен аңшылар садақ пен жебені ойлап тапты. Садақ аңды алыстан атуға мүмкіндік берді. Сондықтан мезолит дәуірінің басты жаңалығы садақ пен жебе болып есептеледі.
Бұл дәуірдің үлкен жаңалығының бірі — ұзындығы 1-2 см ұсақ жаңқа тастан жасалған құрал (микролит).
Археологтардың қазба жұмыстары кезінде мезолиттік ескерткіштер аз табылды. Қазақстан аумағында 20-дан астам мезолиттік тұрақ белгілі. Бұл дәуірде аңшылар бір жерде ұзақ мекендемегендіктен, олардың баспаналары да тұрақты болмады. Мезолит дәуіріндегі адамдар үнемі жайылымдарын ауыстырып, өрістеп отырған аңдардың соңынан ілесіп көшіп жүрді. Аңшылар Ертіс, Есіл, Тобыл, Торғай, Жайық өзендерінің бойын мекендеген.
Мезолиттік баспаналар тұрақты болмады. Баспаналар жеңіл қос секілді, ағаштан айқастырыла құрылып, үстінен аң терісі жабылатын. Есіл өзені аңғарынан қабырғалары терең көмілген, көлемі 40-60 шаршы метр болатын осындай баспана табылды.
