17 сұрақ - Алтын орданың ыдырауы, Ақ Орда мемлекетінің саяси тарихы
Қазақстан тарихы | 90 сұрақ-жауап
35 СООБЩЕНИЙ
Қазақстан тарихы | 90 сұрақ-жауап
Қазақстан тарихы | 90 сұрақ-жауап
1 - Алтын Орданың әлсіреуі, 14 ғ 2 жартысында Алтын Орда ішінде алаусыздық күшейеді, 1357-1380 жылдар арасында 20 хан ауысады, 14 ғасырдың 60 жылдарың өзінде мемлкеттің астанасы Сарайда бір жылдың ішінде 4 хан ауысады, Ішкі саяси жағдай әлсірейді, бұны тарихта Ұлы Дүрбелең кезеңі деп атайды, Осындай ішкі талас-тартыстан әлсіреген Алтын Орда, 1380 жылы Куликово даласында Мамай қолбасшылық еткен әскер Дмитрий Донской бастаған орыс әскерінен жеңіледі, Осы шайқастан кейін Алтын Орда мүлде әлсірейді, бұл әлсіздікті пайдаланған Жошы ханның екінші ұрпағы Тоқтамыс Әмір Темірдің көмегімен Алтын Орданың билігін өз қолына алған, 1382 жылы Тоқтамыс хан билігін нығайту үшін Мәскеуді өртейді, Әмір Темір Тоқтамыстың өзіне жасаған опасыздығы үшін, Алтын Ордаға бірнеше рет шабуыл жасап, өзі әлсіреп тұрған мемлекетті бас көтерместей етіп талқандайды.
Алтын Орда 15 ғ ортасында Ақ Орда, Ноғай Ордасы, Сібір, Қазан, Қырым, Астрахан хандықтары болып бөлініп кетеді, 1502 жылы соңғы билеушісі Шейх Ахмед өлгеннен соң Алтын Орда мемлекет ретінде жойылады
2 - Ақ Орда мемлекеті 8 ғ - 15 ғ басы
13 ғасыр мен 15 ғасырдың басында Шығыс Дешті Қыпшақта өмір сүрген Ақ Орда мемлекеті, Ақ Орда - Қазақстан аумағында Моңғолдардан кейінгі құрылған алғашқы мемлекет, орталығы Сығанақ, Ақ Орданың аумағы Жошы ханның екі баласы Орда Ежен мен Шайбан хандарының жерін қамтиды, Ақ Орданың этникалық негізі бірыңғай еді, оны құрған халық сол өңірде ежелден тұрып келе жатқан Қазақтар болатын, қазақ халқының қалыптасып, мемлкеттің құрылуына Ақ Орда зор тарихи рөл атқарды, негізін қалаған Орда Ежен, Ақ Орданың келесі ханы Барақ Сырдария бойындағы қалаларды қайтару үшін әрекет жасайды, 1428 жылы Шығыс Дешті Қыпшақтағы билік Жошының Шайбани әулетінің ұрпағы Әбілқайырға тиеді, Ақ Орданың біраз жерін жаулап алып, өз хандығын құрады, Ақ Орда өмір сүруін тоқтатады.
Объяснение:
Бола ма?
ответ:Свої твори Едгар По писав, на відміну від більшості американських письменників XIX ст., літературною англійською мовою. Оригінальність його творчості і його літературні герої багатьом європейцям видавалася несумісними з панівним уявленням про унормованість, пуританство, обивательську безбарвність американського суспільства, його раціоналізм й прагматизм, бездуховність, ворожість усьому інтелектуальному. Звідси пішло не раз повторене твердження про чужість По духові Сполучених Штатів. Лаконічно це висловив Бернард Шоу:
«Як міг з'явитися в Америці цей найвитонченіший художник, справжній аристократ літератури?»
У цьому твердженні лише частка правди. Хоча він не відтворював у реалістичних образах життя американців, По дуже американський письменник. Як продовжувач прозової традиції свого сучасника Вашингтона Ірвінга і опонент поетів-трансценденталістів, як художник, що відгукувався на читацькі потреби земляків, писав про те, що цікавило і хвилювало саме його співвітчизників, і, нарешті, як автор сатир на американську діловитість, беззастережний оптимізм та хвалькуватість, на пресу і літературу США, він був безперечно національним митцем.
Характерні особливості життя батьківщини відбилися в інтелектуальній своєрідності багатьох його оповідань, у культі раціо, в науково-фантастичній тематиці, особливому інтересі до технічних винаходів, оспівуванні вченого, подорожанина, піонера нових земель. За життя американського майстра незвичність його натури й певна ексцентричність поведінки викликали в багатьох сучасників водночас і заперечення, і хворобливий інтерес. Ось як характеризує Едгара По прихильна до нього близька знайома літераторка Френсіс Сарджент Осгуд:
«Я завжди вважала його взірцем витонченості, шляхетності і великодушності…
Його гарна гордовита голова, темні очі, які блищали сяєвом обраності, сяйвом почуття і думки, його манери — все це було поєднанням невимовної величі та ніжності… Особливою величчю здавалася мені проста й поетична душа Едгара По. Він був веселий, щирий, дотепний, інколи стриманий, чи вередливий, як розбещена дитина, але навіть під час найважчої літературної праці він знаходив ласкаве слово, добру усмішку до лагідної, молодої та обожнюваної дружини і до всіх гостей ставився уважно й люб'язно. Нескінченно годинами проводив він за столом… Завжди старанний, терплячий, записуючи своїм прегарним письмом чудові фантазії, котрі безперервно породжував його блискучий і гострий розум»[47].
