К сожалению в XVII веке нашу страну постигло большое горе Но нас без конца нападали джунгары у нас было очень много воин нам пришлось отстаивать свою страну и Хан абулхаир прекрасно понимал что Один в поле не воин и что рано или поздно ли нас джунгары завоюют поэтому он решил присоединить младший жуз к России после этого с России в Казахстан приезжала много людей они обучали казахов как готовить вкусно кушать переселили из Юрт в дома и сделали для Казахстана немало полезных дел до в XIX веке конечно было перенасыщение такой возможностью это какой властью но в 18 веке в принципе российско казахские отношения были просто на высоте тогда да и младший и все остальные джузы реально нуждались в поддержке со стороны такого прекрасного друга как Россия
Күз – бұл өте тамаша мезгіл. Күз мезгілі адамның көңіл-күйі секілді құбылмалы. Бірде жаңбыр жауып жатса, енді бірде күн шайдай ашылып тұрады. Күзде білім күні басталады. Бұл күнде енді мектеп табалдырығын аттайын деп жатқан кішкентай балалар қуанады. Олар үшін бұл күн өте ерекше. Жалғыз кішкентай балалар үшін ғана емес, біз үшін де бұл күн өте ерекше. Себебі, бұл күнде біздің өмірге деген көзқарасымыз ашылып, әлемді тани бастаймыз. Күз мезгілінде жапырақтар сарғайып, айнала алтын түске боялады. Жерге алтын кілем төселгендей болады. Арасында шыршалар ғана түсін өзгертпеген. Барлығы әсерлі, өте керемет. Құстар жылы жаққа ұшып барады, ал балалар аула жұмысын бөлісіп тазалауда. Кейбіреулері жеміс-жидек жинаса, біреулері ауланы түскен жапырақтардан тазартуда. Балалар әрі еңбек етіп, әрі ойын ойнауда.Барлығы көңілді. Жануарлар да қылышын сүйретіп келе жатқан қысқа дайындалуда. Қоян, қасқыр, түлкі сияқты жануарлардың жүндері қалыңдай бастайды. Адамдар да қызу еңбек үстінде. Диқаншылар егіс даласында дән жиса, ауыл адамдары отын, көмірлерін түсіріп, қыстан қысылмай шығудың қамын жасауда.
