Ілля Муромець вирішив йти до столиці короткою дорогою, однак перед цим його попередили, що, мовляв, це згубне місце, краще там не ходити. А гинули там люди і тварини через Солов'я-розбійника, який свистом своїм губив і живих істот і природу. Коли Ілля під'їхав до Солов'я, розбійник став свистіти, чому кінь богатиря став запинатися.
Через якийсь час, Муромець переміг лиходія і підв'язав його до стремена. Звідти він повіз його в стольний Київ град.
Объяснение:
Илья Муромец решил идти в столицу короткой дорогой, однако перед этим его предупредили, что, мол, это гиблое место, лучше там не ходить. А гибли там люди и животные из-за Соловья-разбойника, который свистом своим губил и живых существ и природу. Когда Илья подъехал к Соловью, разбойник стал свистеть, отчего конь богатыря стал запинаться.
Спустя какое-то время, Муромец победил злодея и подвязал его к стремени. Оттуда он повез его в стольный Киев град.
Зма. Дн становяцца карацей, але гэта не перашкаджае атрымлваць асалоду ад прыгажосц змовай прыроды. Гледзячы акно, я бачу цудоную карцну.
Усё пакрыта неем: драты, лак, трава галнк дрэ. Бярозы прыгожыя свам срэбным убранн. Мароз, апранаючы у ней, робць х казачна прыгожым, падобным на вырабы з незвычайнага отдалкатнага крышталя. ней на травке галнках дрэ ледзь прыкметна афарбоваецца аранжавыя адценн, якя дораць промн заходзячага сонца, якое цхенька намякае нам на наблжэнне ночы. Сонца павольна хлцца да гарызонту. Закат мякк, неба свеццца бледна-чырвоным святлом. Небасхл отдалкатны пухнаты, як пере. Здаецца, вось-вось з яго пасыпяцца буйныя камяк снегу, якя закружацца вхуры. Аблок на небе малююць незвычайныя зоры.
Прыгожая змовая прырода, ёю можна любавацца бясконца.
Объяснение:
Зма. Дн становяцца карацей, але гэта не перашкаджае атрымлваць асалоду ад прыгажосц змовай прыроды. Гледзячы акно, я бачу цудоную карцну.
Усё пакрыта неем: драты, лак, трава галнк дрэ. Бярозы прыгожыя свам срэбным убранн. Мароз, апранаючы у ней, робць х казачна прыгожым, падобным на вырабы з незвычайнага отдалкатнага крышталя. ней на травке галнках дрэ ледзь прыкметна афарбоваецца аранжавыя адценн, якя дораць промн заходзячага сонца, якое цхенька намякае нам на наблжэнне ночы. Сонца павольна хлцца да гарызонту. Закат мякк, неба свеццца бледна-чырвоным святлом. Небасхл отдалкатны пухнаты, як пере. Здаецца, вось-вось з яго пасыпяцца буйныя камяк снегу, якя закружацца вхуры. Аблок на небе малююць незвычайныя зоры.
Прыгожая змовая прырода, ёю можна любавацца бясконца.