Яка зброя та боеприпаси заборонен нужно

ответ:Қазақ болмысын бүкіл жан дүниесімен қоса өнердің қай түрі қопара, қотара айшықтап бейнелей алады десек, ең алдымен күйді айтар едік.

Күй – құдірет, күй – кие!

Қазақ болмысын бүкіл жан дүниесімен қоса өнердің қай түрі қопара, қотара айшықтап бейнелей алады десек, ең алдымен күйді айтар едік.

Egemen Qazaqstan

Бастап бірінші айтушы біз емес, бұл өзі әлімсақтан бері айтылып келе жатқан, белгілі жай, елдің санасына әбден сіңген әңгіме. Әлімсақтан дейтін себебіміз, замана зарлығы. Мағжан ақынның толғамалы найзадай толғанысты жырларына жүгінсек, күй атасы, шерлі һәм шерменде Қорқыт та жан жұмбағын шешпек болып, шеше алмай қиналған кездерінде қолындағы қара қобызынан, содан шыққан, сай-сүйекті сырқыратқан салқар да шалқар сарыннан жұбаныш тапқан ғой.

Қазтуған жырау «Кетбұқадай би­лер­ден кеңес сұрар күн қайда?!» деп жел­піне тебіренуі де тегін емес. Сол Кетбұқа абыз Дешті Қыпшақты жайлаған қалың қауым халқының атынан Шыңғыс қағандай қаһарлы хандарға келелі кеңесін қоңыр домбыраның сырлы күйімен айтқан, ұлы Жошының өлімін де айбатты әміршіге күймен естірткен. Сонда бабаларымыздың орнына жазаны домбыра тартқан. Тәңірім сөйтіп дом­быраға әу бастан-ақ қазақтың тілі болу­ды, қазақтың үні болуды еншілеп сый­лаған екен. Ендеше, күй өнері қазаққа Тәңір­дің тартқан ерекше пешенелі сыйы екендігі де еш шүбәсіз.

Олай болса, 2014 жылы ықылым замандардан бері жер-жаһан танып, бірегей құбылыс ретінде мойындалып келген қазақтың қасиетті киіз үйімен қоса халқымыздың қалтқысыз қастер тұтқан күй өнерінің де ЮНЕСКО-ның материалдық емес мәдени мұралар тізіміне еніп, бүкіл адамзаттың асыл қазы­на­ларының қатарына қосылуы тиесілі сы­бағамыз, заңды жазмышымыз, лайық­ты мерейіміз екеніне сөз бар ма! Осы киелі күйімізге ілесе бұл қатарды соны­мен рухтас суырыпсалма айтыс, Нау­рыз мейрамы, қазақ күресі, құсбе­гілік пен саятшылық толықтырды, қау­малай қоршап күйді төбелеріне көтер­ді. Осындай жауһар қатарда, әсіресе күй қа­зақ­тың елдігінің көрінісіндей атойлап, ха­лық­тың өр рухын әйгілеп тұрған жоқ па! Бұл да бізге Тәуелсіздік тарту еткен зор жетістік екені ақиқат.

Күйдің тәңірлік сипаты жайындағы әңгімені тірілте түсейік. Түркі дүниесінің асылдарын түптеп түгендеуші атақты Махмұд Қашғари өзінің түпнұсқада «Диуани-лұғат-ат-түрк» деп аталатын түркі тектес сөздерінің жинағында «күй» сөзінің көне түркідегі «көк» сөзінен шыққандығын, тәңір мағынасындағы «көкпен» көгендес, тамырлас, түптес екендігін ізерлеп айтыпты. Бұл айқындаманы қазақтың тіл ғылымының көгентүбіндегі марғасқа Құдайберген Жұбанов пен қазақтың күй ілімінің ілкі бастауындағы ізашар академик Ах­мет Жұбанов бар ықыласымен қол­дап қуаттайды. Ал «Ақаң» деген әзиз атқа лайықты тағы бір абзалымыз, «Күй шежіре», «Қазақтың күй өнері» атты іргелі еңбектер тудырған Ақселеу Сей­дім­бек бұл айғақты болжамды одан әрі түбір­леп тексеріп, байыпты тұжырым жа­сай­ды. Күй деп басталатын қай сөзіңіз де сезіммен астасып жатады. Сол сөз көш­пен­ділердің ең киелі сезімі – тәңір­лік на­ным-сеніммен ұштасып жатады. Демек, «күй» деген сөз әу бас­та Тә­ңір­лік құбылысты білдірген. Тәңір­дің дыбысы деген мағынамен шендес бол­ғаны аңғарылады» деп күйдің қа­сиет-киесін шығанға шығара, шынайы болмыс-бітімін айғақтай көрсетіп асқақ­татады.

Әйгілі әншіміз Роза Рымбаева шыр­қай­тын «Домбыра» әнінде «Күй ойнайды қазағымның қанында, күй ойнайды қазағымның жанында» деп келетін шырайлы жыр жолдары бар емес пе еді. Дәл айтылған. Осы рухты әнді тың­дамаған қазақ кемде-кем болар десек, тыңдаған жамағаттың баршасы осынау сөздердің шындығына ден қойғаны күмәнсіз. Қалай десек те, қазақтың жаны – күйінде. Жанының барлық қатпарлары, қуанышы мен қайғысы, күйініші мен сүйініші, мұң-шері мен шаттығы баяу­лап, толқындап, тасқындап тек домбыра шанағынан төгіледі. Қазақтың мінезі, ерлігі мен өрлігі, сабыр-сабаты да қазақтың өзінің күйлерінде жатыр. Халқымыздың әдет-ғұрпы, дарқандығы мен даналығы, ерке назды сұлулары кейіптелген күйлер ше? Қазақтың ұлан-байтақ даласы, сол даланың табиғаты, Алатауы мен Қаратауы, Сарыарқасы мен Сары өзені, Саржайлауы – бәрі-бәрі қазағымның күйлерінде көрініс тапқан.

«Нағыз қазақ қазақ емес, нағыз қазақ – домбыра» деген Қадыр ақынның терең ақыл-парасатының меңзеп отырғаны да осы емес пе. Тарау-тарау, тармақ-тармақ, желі-желі болып уақытпен бірге үдере көшкен қазақтың мың сан күйлерінде, сайып келгенде, ата қазақтың өзі, оның ата тарихы, елдігі мен береке-бірлігі, ұлттық мерейі мен мәртебелі мемлекеттігі бейнеленген. Өз алдына дербес ел болып, кеудесі биік, еркін отырмаған халықта мұндай кең салалы, ұлағаты зор, асқақ рухты, мұхиттай айдынды, өрелі өнер тумас еді. Байқасаңыз, біздің күйлеріміздің өне бойында тұтаса жүлгеленген қазақтың соқталы тарихы өріліп шығады.

Объяснение:

Поводом для Астраханского восстания послужило насильственное выполнение указа о бритье бород и обрезании платья. Его особенностью было то, главной силой выступили стрельцы, которые создали в городе своё выборное правительство.
В ходе Северной войны повинности крестьян усилились, что вызвало бегство части из них на Дон в казачьи земли. 6 июля 1707 года Пётр I издал указ о сыске беглых в донских городках. Ответственным был назначен Юрий Долгоруков. В сентябре Долгоруков во главе отряда прибыл в Черкасск и объявил царскую волю донскому атаману Лукьяну Максимову. Долгоруков начал рейд по казачьим поселениям Верхнего Дона (Бузулук, Медведица, Хопёр). 2000 крестьян удалось вернуть, другая не меньшая часть пряталась по степям и оврагам, а в конечном счете примкнула к отряду бахмутского атамана Кондратия Булавина.
9 октября 1707 года отряд К. Булавина (около 150 человек) напал и уничтожил головной отряд Ю. В. Долгорукова, ставший на ночь в Шульгинском городке (на Айдаре). По примеру Булавина донские казаки совместно с беглыми крестьянами начали нападать на солдат и убивать их. На критику казачьих старшин, что за бунтом последует карательная экспедиция, Булавин возразил объявлением похода на Москву через Воронеж и о собирании ратей с Терека и Астрахани. К этому моменту ему удалось собрать 2000 казаков и беглых крестьян. Против повстанцев начал действовать донской атаман Лукьян Максимов совместно с азовским наместником Толстым, которые собрали большой отряд из лояльных царю казаков и калмыков. Киевская губерния была переведена на осадное положение. На реке Айдаре, близ городка Закотного, повстанцы Булавина встретились с лоялистами Максимова, начались переговоры и перестрелки. Однако ночью армия Булавина разбежалась. Лоялистам Максимова удалось захватить в плен 230 повстанцев, часть которых была казнена, а другая искалечена. Сам Булавин в сопровождении 13 казаков в декабре достиг Запорожской Сечи и зазимовал в Кодаке. Оттуда атаман повстанцев слал «прелестные письма».
4 апреля 1708 года Булавин и запорожский атаман Щука двинулись на восток в направлении Дона. Уклонившись от сражения с донскими лоялистами Булавин привёл своё войско в Пристанский городок на Хопре, где казаки Хохлача встречали повстанцев как друзей. На казачьих кругах казаки спорили о направлении своего похода. Возобладала точка зрения, которая призывала сначала покончить с казачьими старшинами в Черкасске. На Хопре под началом Булавина собралось до 20 тыс. повстанцев. На подавление восстания из Острогожска выступила рать Семёна Бахметева, которая 28 апреля разгромила один из отрядов булавинцев на реке Битюг. Тем временем 12 апреля 1708 года из армии отозван гвардии майор князь В. В. Долгоруков и назначен командующим карательными войсками.
Тем временем армия Булавина достигла Черкасска и 1 мая захватила его, разбив накануне лоялистов атамана Лукьяна Максимова. 6 мая сам Максимов и ряд его сторонников были казнены. Распря в среде донских казаков завершилась, а промосковская партия обезглавлена. 9 мая Булавин был избран атаманом Войска Донского. Свою армию повстанцы разделили на три части. Волжское направление возглавили отряды атаманов Игната Некрасова, Ивана Павлова, Лукьяна Хохлача (3,5 тыс. человек). 12-13 мая 1708 года они взяли Дмитриевск, 26 мая осадили Саратов, но овладеть им не смогли и двинулись на Царицын, который захватили 7 июня. Царицынский воевода Афанасий Турченинов был казнён. Северское направление возглавили отряды атаманов Семена Драного, Н. Голого и С. Беспалого, которые отправились на Северский Донец и Слободскую Украину и в ночь на 8 июня 1708 года на реке Уразовой (Валуйки) разгромили Сумский слободской казачий полк. Именно эта группировка повстанцев первой встретилась с превосходящей по численности (до 32 тыс. солдат) армией В. В. Долгорукова. 30 июня и 2 июля 1708 года отряды Драного и Беспалого (6,5 тыс. человек) потерпели серьёзные поражения под местечком Тор и в урочище Кривая Лука на Северском Донце. После смерти Семена Драного северское направление возглавил Никита Голый, который к 30 июля в районе Старого Айдара собрал около 1000 человек «голудьбы», а к концу августа — 3 тыс. или больше.
Азовское направление возглавил лично Булавин (2 тыс. человек). 6 июля начался штурм Азова, закончившийся неудачей. Воспользовавшись неудачей и опасаясь царской расправы группа домовитых казаков составила заговор против Булавина, в результате которого 7 июля атаман был убит. 27 июля 1708 года армия Долгорукого вступила в Черкасск. Войско Донское присягнуло русскому царю, а 3 августа 40 зачинщиков восстания были преданы казни через повешение.
После смерти Булавина руководство восстания перешло к Игнату Некрасову, который оставался в Царицыне. На казачьем круге повстанцы не пришли к общему мнению относительно своих дальнейших действий. Группа Павлова осталась в Царицыне, а Игнат Некрасов решил с пушками возвратиться на Дон. К 2 августа вышедшее из Астрахани царское войско выбило Павлова из Царицына. Павловцы через Паншин городок ушли к станице Голубинской и воссоединились с некрасовцами. На соединение с некрасовцами шли остатки «северской группировки» во главе с Никитой Голым. 8 августа навстречу Некрасову вышло царское войско из Черкасска. Царские войска в конце августа разбили повстанцев у Есаулова городка (на берегу Дона между Цимлянской и Голубинской), после чего Игнат Некрасов увёл 2000 своих сторонников на принадлежащую крымским ханам Кубань (некрасовцы).
Осенью 1708 года, после ухода некрасовцев на Кубань, сопротивление царским войскам продолжала оказывать группировка Никиты Голого, действующая в степях между Пристанским городком и Донецким городком, располагавшимся в устье Сухого Донца. 26 октября царские войска взяли Донецкий городок и учинили расправу над засевшими там повстанцами.
К 4 ноября в районе города Решетовский армия Голого была разгромлена.