ответ:Предупреждающая окраска у животных предназначена для отпугивания потенциальных врагов, их предупреждения - меня есть нельзя, я ядовитый! Предупреждающая окраска является примером при животного к окружающей среде.
Чаще всего, животные имеющие предупреждающую окраску действительно опасны. Они могут быть ядовитыми, могут иметь жало, могут быть несъедобными, могут выделять пахучие вещества. Но бывает и так, что самое обычное животное маскируется под опасное и перенимает его защитную окраску.
Интересно, что иногда предупреждающую окраску имеют и хищные животные, речь идет о некоторых амфибиях. Когда они охотятся сами, они используют покровительственную окраску тела. но когда охотятся на них переворачиваются и демонстрируют яркое брюшко.
Причем, хищники послушно не трогают животных с предупреждающей окраской, веря им на цвет, что они не съедобные.
Примеры животных с предупреждающей окраской:
Божьи коровки, пчелы и шмели, некоторые кобылки, тропические лягушки, гусеницы, бабочки геликониды, ядовитые змеи и ящерицы.
Б.з.д. 2 мыңжылдықтың алғашқы ширегі бітер кезде (Қола дәуірі) Еділ мен Алтай арасында мал шаруашылығымен айналасқан адамдар қола жасауды меңгерді. Оңтүстік Сібірдегі Ачинск қаласы маңындағы Андроново селосынан қола дәуірі ескерткіштері алғаш рет табылды. Оны 1913 ж. Б.Г. Андрианов ашты. Ғылымда шартты түрде Қазақстан жеріндегі қола дәуірі ескерткіштерін Андронов ескерткіштері деп атайды. Бұл атауды ғылыми айналымға 1927 жылы С. А. Теплоухов енгізген. 1927 жылы археолог М.П.Грязнов осындай қорымды Батыс Қазақстаннан да тапты. Андронов ескерткіштері Қазақстан, Орта Азия, Сібір жерлерінен табылып отыр. Андронов мәдени-тарихи қауымының негізгі орталықтарының бірі Қазақстан аумағында болды. Батыс аудандардың андроновтық тұрғындары қима мәдениетінің туысқан тайпаларының ықпалына үнемі түсіп және өз тарапынан оларға тікелей ықпал жасап отырды. Археологиялық деректер андроновтық тұрғындардың басым көпшілігі отырықшылық өмір сүргенін көрсетеді. Қоныс-мекендер кең жайылма шалғыны бар өзендердің жағаларына орналасты. Патриархаттық отбасылардың үйлері үлкен жер төбелер болды; олардың жанынан әр түрлі шаруашылық жайлар мен мал қамайтын қашалар салынды. Бұл қоныс-мекендерге мал бағу кәсібі едәуір басым малшылық-егіншілік шаруашылығының кешенді сипаты тән болды.
