Броундық қозғалыс, браундық қозғалыс — сұйық не газ ішіндегі ұсақ бөлшектердің қоршаған орта молекулаларының соққысы әсерінен болатын бей-берекет қозғалысы. Мұны 1827 жылы ағылшын ғалымы Р. Броун (Браун) зерттеген. Броундық қозғалыстың қарқындылығы уақытқа тәуелді емес. Бірақ ортаның температурасы жоғарылаған сайын және ортаның тұтқырлығы мен бөлшектердің мөлшері кеміген сайын Броундық қозғалыстың қарқындылығы артады. Броундық қозғалыстың толық теориясын 1905 — 06 жылы А. Эйнштейн және поляк физигі М. Смолуховский жасады. Броундық қозғалыстың болу себебі — орта молекулаларының жылулық қозғалысы және бөлшектердің орта молекулаларымен соқтығысуы кезінде алатын импульстерінің теңгерілмеуі. Орта молекулаларының соққысы бөлшектерді бей-берекет қозғалысқа келтіріп, олардың жылдамдығының шамасы мен бағытын шапшаң өзгертіп отырады. Егер бөлшектердің орны бірдей қысқа уақыт аралықтарында тіркеліп отырса, онда бөлшектердің траекториясы күрделі екендігі байқалады.
Екин=mv^2/2 = 0.14 кг*35^2 м/с/2=86 Дж
H=v/g=36/10=3,5 м
Епот=mgh=0.14*10*3,6=5 дж
2.Поскольку m = m₁=m₂, Δt = Δt₁=Δt₂, то количество теплоты определяется только удельной теплоемкостью тела.
Q₁ = с₁·m·Δt
Q₂ = с₂·m·Δt
c₁ = 920 Дж/(кг·°С) — удельная теплоемкость олова
c₂ = 250 Дж/(кг·°С) — удельная теплоемкость серебра
Поскольку с₂<c₁, то и Q₂<Q₁
То есть тела получат разное количество теплоты.
3.Наибольшей теплоемкостью будет обладать то тело, у которого скорость изменения температуры будет наименьшей.
Объяснение:
вроде
