12 августа 1953 года в 7.30 утра на Семипалатинском полигоне была испытана первая советская водородная бомба, которая имела служебное название "Изделие РДС‑6c". Это было четвертое по счету советское испытание ядерного оружия.
Начало первых работ по термоядерной программе в СССР относится ещё к 1945 году. Тогда была получена информация об исследованиях, ведущихся в США над термоядерной проблемой. Они были начаты по инициативе американского физика Эдварда Теллера в 1942 году. За основу была взята теллеровская концепция термоядерного оружия, получившая в кругах советских ученых‑ядерщиков название "труба" ‑ цилиндрический контейнер с жидким дейтерием, который должен был нагреваться от взрыва инициирующего устройства типа обычной атомной бомбы. Только в 1950 году американцы установили, что "труба" бесперспективна, и они продолжили разработку других конструкций. Но к этому времени советскими физиками уже была самостоятельно разработана другая концепция термоядерного оружия, которая вскоре ‑ в 1953 году ‑ привела к успеху.
Аюлар, итбалықтар, пингвиндер жазда май қабатын жинақтап, жылдың салқын уақытында энергия өндіру үшін жұмсайды.
Жылықанды жануарлардың денесінің беті жүнмен, түбітпен, қауырсындармен қапталған және күн сәулелерін шағылдырып жылтырайды. Бұғы мен ақ аюдың жүні ішкі жағы қуыс және ауамен толтырылған. Ыстық шөлдерде өмір сүре алатын түйелердің де жүні болады. Қыста көптеген жануар жүнінің түсін өзгеріп, ақ түске ауысады. Бүркемелеу функциясынан басқа, жүннің ақ түсі күн жарығын шағылдырады, алайда инфрақызыл сәулелерді өткізіп, жануардың денесін қыздырады.
Күнбағыс, жылу көзі үшін , басын күн сәулесіне қарай бұрады.
