Ежелгі дәуір әдебиетіне б.з.д. VІІ – б.з. ІХ ғасырды және Х – ХІІ ғасырды қамтитын түрлі әдеби мұралар мен жазба ескерткіштер жатады. Зерттеуші ғалымдар: Х.Сүйіншалиев, А.Қыраубаева, Н.Келімбетов, т.б. ежелгі дәуір әдебиетін төмендегідей дәуірге бөлген.
«Тәңірлік дәуір әдебиеті» – б.з.д. VІІ – б.з. ІХ ғасыр мұралары.
Орта түркі дәуірі – Х – ХІІ ғасыр мұралары – бұл дәуір 2 кезеңнен тұрады:
1) Қараханид кезеңі; 2) Алтын Орда кезеңі.
Ислам дәуіріндегі әдебиет.
«Алып ер Тұңға» дастаны – б.з.д. VІІ ғасыр мұрасы. Алып ер Тұңға – өте көне заманда өмір сүрген түркілердің көсемі. Алып ер Тұңға қайтыс болғанда, артында қалған елі жоқтау шығарған. Жоқтауда опасыз дүниенің Алып ер Тұңғаны да аямағанын, түркілердің оның қазасына қайғырып, бөрідей ұлып, жағасын жыртып жылағаны жырда:
Бөрідей жұрт ұлысып,
Айқаймен жаға жыртысып,
Өкірген үнін өшіртіп,
Жылаған көзден жас өрер, –
деген жолдармен берілген.
Алып ер Тұңға ХІ ғасырда Иранның ұлы ақыны Фирдоусидің «Шахнама» кітабында Тұранның патшасы Афрасияп болып суреттелген.
Орхон ескерткіштері – Түркі қағанатының тәуелсіздігі, елге қорған болған батырлар мен көсемдерді дәріптеу негізінде туған. Олар: Түркі қағанатының негізін құраған Бұмын қаған, Елтеріс қаған, Елтерістің ақылшы, кеңесшісі Тонұқұқ жырау, әкесі Елтеріс өлгеннен соң жиырма төрт жылдан кейін таққа отырған Білге қаған, әскербасы Күлтегін. Орхон ескерткіштері – осы тарихи тұлғаларға арнап тасқа қашалып жазылған әдеби мұралар. Жырда түркі халқының тауғаштарға – қытайға қараған түркі тайпаларына – тәуелді болу себебі ел ішінде береке-бірліктің болмауынан екені баса айтылған. Елге тәуелсіздік әперу үшін бел шешпей күрескен Білге қағанның ерлігі жырда:
Түркі халқы үшін
Түн ұйықтамадым,
Күндіз отырмадым.
Төрт бұрыштағы халықты
Бәрін бейбіт қылдым, тату қылдым, –
деген жыр жолдарымен берілген.
Жырда әскербасы болған Күлтегін тұлғасы да ерекше жырланған. Күлтегін 47 жаста қайтыс болғанда, оның қазасына халықтың қайғыруы да барынша нанымды берілген.
«Оғызнама» дастаны – ІХ ғасырда Жетісу, Сыр өңіріне кеңінен тараған, қырықтан астам хикаядан тұратын түркі халықтарына ортақ туынды. Дастанның негізгі кейіпкері – Оғыз, оның анасы – Айқаған, Оғыздың ақылшысы – Ұлық Түрік, Оғыздың балалары – Күн, Ай, Жұлдыз, Көк, Тау, Теңіз. «Оғызнаманың» ұйғыр әрпімен жазылған нұсқасы Париж кітапханасында сақтаулы. «Оғызнама» дастанының негізгі идеясы – түркі елін бірлікке шақыру, достық пен адамгершілікке үндеу, сыртқы жауға қарсы күресу. «Оғызнама» дастанының өзіндік ерекшелігі – мифологиялық суреттердің мол кездесуі.
Қорқыт – ҮІІІ ғасырда Сыр бойындағы Жанкент қаласында өмір сүрген түркілердің оғыз ұлысынан шыққан асқан сәуегей, бақсы, күйшілік, жыраулық өнердің атасы. Қорқыт айтқан жырлар ХҮ ғасырда қара сөзбен хатқа түскен. «Қорқыт ата» кітабында он екі жыр бар. Олар: «Дерсеханұлы Бұқаш туралы жыр», «Байбөрі баласы Алып Бамсы», «Тоқа баласы Ержүрек Темірұлы», «Төбекөз биді өлтірген Бисат батыр», «Қазан бектің ауылын жау шапқаны туралы жыр», т.б. «Қорқыт ата» кітабының екі нұсқасы сақталған: 1) он екі жырдан тұратын Дрезден нұсқасы; 2) алты жырдан тұратын Ватикан нұсқасы. Қорқыттың артына қалдырған көптеген нақыл сөздері бар. Олардың көбі қазақ халқының мақал-мәтелдерімен ұқсас болып келеді.
Приволжская возвышенность круто, местами уступами, обрывается к Волге и полого снижается к Окско-Донской низменности. Приволжскую возвышенность, особенно её волжский склон, рассекают многочисленные балки и овраги, создавая сильную пересеченность местности. Отдельные части высокого волжского склона называют горами. Местами широкое развитие получили карстовые формы рельефа. Территория сильно распахана.
В северной части Приволжской возвышенности, где её окаймляет широтный отрезок Волги, преобладают высоты 150—180 м. По направлению к югу высоты увеличиваются и на широте Ульяновска достигают во многих местах 200 м, а южнее — в верховьях Суры, а также в Жигулях — отдельные возвышенности превышают 300 м. Их площади увеличиваются к верховьям Медведицы. Наивысшая точка Приволжской возвышенности — 381 м — расположена в Жигулевских горах, в непосредственной близости от Волги. Аналогичные высоты имеются в Хвалынских горах (369 м), в Гуссельском кряже севернее Камышина (359 м). Южнее Камышина Приволжская возвышенность постепенно снижается, и у Волгограда основной фон создают поверхности с высотами в 125—130 м. Ширина Приволжской возвышенности в северной её части значительно больше, чем в южной. На широте Жигулей с востока на запад она тянется более чем на 500 км, в то время как у Волгограда её ширина не превышает 60 км[2].
Объяснение:
Приво́лжская возвы́шенность — возвышенность, часть Восточно-Европейской равнины, расположенная на правом (западном) берегу Волги и протянувшаяся от Нижнего Новгорода на севере до Волгограда на юге. На западе ограничена Окско-Донской равниной (Тамбовская равнина). На большей части территории возвышенность сложена сравнительно легко разрушаемыми горными породами: песками, глинами, мергелями, мелами, опоками, относящимися к юре, мелу и палеогену. В районе Самарской луки, а также на отдельных локальных участках (близ Саратова и др.) выходят более прочные и древние отложения — каменноугольные и пермские известняки и доломиты. Среди палеогеновых отложений имеются бронирующие слои крепких песчаников. Кристаллический фундамент глубоко опущен (более 800 м)[1].
