Основу монгольской армии составляло конное войско. Наступление на неприятеля начинала лёгкая конница, осыпавшая его градом стрел. Затем в битву вступали тяжеловооружённые всадники. Монгольская конница действовала несколькими рядами: первая волна, расстреляв запас стрел, сменялась второй, вторая – третьей. У каждого воина было несколько запасных лошадей. Благодаря этому, а также тому, что монголы не тащили за собой обозы, им удавалось быстро преодолевать большие расстояния и внезапно нападать на врага.
Монгольские воины были вооружены луками и стрелами, владеть которыми они учились с детских лет. Грозным оружием был также аркан, который кочевники на всём скаку накидывали на противника и сбрасывали его под копыта лошадей. Были у воинов Чингисхана и копья, мечи, боевые топоры.
Жауға соққы беруді ұйымдастыру жөнінде бастама көтерген Кіші жүздің ханы Әбілқайыр болды. Ол 1723 жылы 20 мың жауынгері бар жасақты бастап, жоңғарлардың қандас одақтасы Еділ бойындағы қалмақтарға қарсы бірнеше жеңісті жорық жасады. Өз тылын осылайша қауіпсіз еткен ол қалың қолын бастап, Сырдария бойына қарай бет алды. 1724 жылдың көктемінде Қазақ хандығының астанасы Түркістан қаласына жетіп, оны тікелей шабуылмен азат етті. Қаланы бір жыл бойы өз қолында ұстап тұрды. Бірақ жаудың еселенген көп күшінің тегеурінді қысымымен Түркістанды және сол аймақтағы басқа да қалаларды тастап шықты.
1725 жылы құрамында 50 мың жауынгері бар бірлескен қазақ-карақалпақ әскерінің қолбасшысы болды. Сөйтіп жоңғарларға қарсы бірнеше сәтті жорық жасады. Осы кезде оның ұйымдастырушылық таланты, ірі әскери қолбасшы ретіндегі қабілеті, жеке өз басының қаһарман ерлігі айқын танылды. Жауға неғұрлым жылдам әрі күйрете соққы беруді ұйымдастыру қажеттігі бүкіл қазақтың күш-жігерін біріктіруді талап етті.
