5. Заверши фразу :
А) Порядок управления в городах-государствах Италии называли
Б) В гербах этих воюющих группировок были алая и белая роза, поэтому война
получила название
В) Противником французского короля Людовика XI стал герцог
Г) Жанна д*Арк была родом из

Вначале 19-го в. россия поставила для себя две важнейшие во внешней политике страны: укрепить позиции на ближнем востоке (кавказ, и черное море), а также выиграть войну против франции, в которой она принимала участие. с 1801 по 1805 г. в состав россии входили уже все части грузии. однако это объединение повлекло за собой столкновение россии с ираном и османской империей, в результате чего разгорелась война с ираном в 1804 г. и война с османской империей в 1806 г. в итоге к россии отошли молдавия, небольшая часть азербайджана, а также появилась возможность владения военными суднами на каспийском море. в 1805 г. между россией и при участии швеции и австрии была подписана конвенция, направленная против франции, однако в военных действиях принимали участие исключительно российские солдаты. австрия была союзником россии недолго: после сражения при аустерлице в ноябре 1805 г., окончившегося победой наполеона, австрия отступила и заключила мир с францией. спустя год, в 1806 г., россия последовала ее примеру, однако александр 1-й не подтверждал заключения мира. в этом же году была создана четвертая коалиция против наполеона, в составе которой, помимо россии, были , швеция и пруссия. в 1807 г. был подписан тильзитский мирный договор, к россии отошла белостокская область. в 1808 г. началась -шведская война, по итогом которой россия завладела финляндией и аландскими островами. соблюдение тильзитского договора стояло под сомнением, ведь россия не прекращала вести торговлю с , а наполеоновские войска выдвинулись в польшу, готовясь напасть на россию. летом 1812 г. началась отечественная война. первым было сражение под смоленском, закончившееся сожжением города. 24 августа состоялось известное сражение под деревней бородино. армией командовал м.и. кутузов. несмотря на многочисленные попытки, наполеону так и не удалось взять москву. он был разгромлен новой коалиции в 1814 г. 30-е гг. 19-го в. известны своим внезапно вспыхнувшим революционным кризисом. революции произошли во многих странах европы. николай 1-й участвовал в подавлении этих революций и бунтов, так как видел прямую угрозу для своей державы. в середине 19-го в. в результате успешного ведения внешней политики на востоке к россии присоединилась армения. в 60-х гг. 19-го в. благополучно для россии окончилась кавказская война. тогда же к россии отошли хивинское, бухарское и казахское ханства. однако крымская война 50-х гг. не завершилась для россии таким же успехом. она потеряла часть бессарии и не могла больше иметь свой флот на черном море. поставленными перед собой российской внешней политики второй половины 19-го в. занимался м.а. гончаков. пруссия одержала победу над францией в франко- войне, и россии ничего другого не оставалось, кроме как отречься от прав на черное море. однако в 1871 г. по результатам лондонской конференции россия вновь укрепилась на побережье черного моря. в 70-х гг. между россией, германией и австрией был заключен «союз трех императоров». оказав сербии и герцеговине защиту от турции, россия навлекла на свою внешнюю политику на востоке кризис. началась -турецкая война (1877), в результате которой был заключен сан-стефанский мирный договор, а сербия, румыния и черногория стали независимыми. россия заполучила баязет, батум и ардаган. завершающим этапом присоединения средней азии к территории россии в 1884 г. стало присоединение туркмении. активно развивались отношения россии с китаем и японией. согласно пекинскому договору (1860), к россии отошел уссурийский край. в 1855 г. состоялось подписание первого -японского договора. а продав в 1867 г. аляску, россия отношения с америкой. внешняя политика россии 19-го в. была сильно зависима от международной обстановки.

ответ . XVIII-XX ғасырлардың бас кезінде қазақтардың арасында жүзге және ру-тайпаларға бөліну одан әрі жалғаса берді. Қазақ халқы үш жүзден тұрды. Олар - Кіші жүз, Орта жүз және Ұлы жүз. Әр жүз бірнеше руға бөлінді, ал рулар өз кезегінде қыруар көп рулық аталықтарды біріктірді. Мұның өзі ру халқы санының өсе түсуіне байланысты болды. Қазақтардың көшпелі өмір салтының өзі де осыны қажет етті. Әр жүздің айқын белгіленген өз аумағы болды. Мәселен, Ұлы жүз қазақтары ежелгі дәстүр бойынша Қазақстанның Оңтүстік-шығыс және Оңтүстік аймақтарын мекендеді. Орта жүздің үлесін Орталық, Солтүстік және Солтүстік-шығыс Қазақстанның өңірлерін құрады. Ал Кіші жүз бүкіл Батыс Қазақстан аумағында көшіп-қонып жүрді.

Діни конфессия, мәдени-тұрмыстық қатынастар жағынан қазақтарда айта қаларлық аймақтық айырмашылықтар да, тілдік диалектілер де болған жоқ. XVIII ғасырдың аяқ кезінде қазақ халқының жалпы саны шамамен 2,5 миллион адамға жуық болған. 1897 жылы Ресей империясында Жалпыға бірдей алғашқы халық санағы жүргізілді. Оның деректеріне қарағанда, сол кезде Қазақстанда тұратын қазақтардың саны 3,4 миллион адамға жуықтаған. Дала халқының түгелдей дерлік басым көпшілігі ауылдық жерлерде тұрды. Қалаларда тұратын қазақтардың саны небары 1,1 пайыздан асқан жоқ. Жаңа заманда қазақтардың едәуір бөлігі Қытайдың, Ресейдің, Монғолияның, Ауғанстанның және Орта Азия мемлекеттерінің аумақтарында тұрып жатты.

Хандар

Қазақстанның аумағын Шыңғысхан бастаған монғолдар қолы жаулап алғаннан кейін хан тағына Шыңғысханның ұрпақтары болып табылатын төре тұқымынан таралғандар ғана отыра алатын еді. Сөйтіп Шыңғысхан ұрпақтары Қазақстанды 600 жыл бойы билеп-төстеп келді. Қазақ қоғамының ең жоғары билеушісі үлкен ханмен қатар әр жүздің өз ханы болды, кейде бір жүздің өзін екі немесе одан да көп билеуші басқарды. Атап айтқанда, патша үкіметі әр жүздің өзінде бірнеше билеуші болғанын қалады. Соның өзінде ең осал билеушіге әдейі қолдау көрсетумен келді. Ондағы көздеген қитұрқы мақсаты оларды ел басқара алмайды деп көшпелі жұрттың көз алдында масқара ету болатын.

Хан тағына отыратын адамды сұлтандар қатарынан сайлаудың өзіндік ерекше тәртібі болды. Ол үшін құрылтай жиналысы шақырылатын. Оған сұлтандар , билер, батырлар және рубасылары жиналатын. Хан сайланатын сұлтанды ақ киізге отырғызып, жоғары көтеру арқылы ұлықтайтын. Ұлықтау рәсімін халықтың ең таңдаулы деген беделді өкілдері жүзеге асыратын. Олар ақ киізге отырғызылған ханды бүкіл жиналған халықты аралатып, жоғары көтерген бойы алып өтетін. Содан соң ұлықтау рәсімі аяқталған бойда әлгі ақ киіз ту-талақай тілгіленіп, құрылтайға қатысқан жұртқа ұсақ кесінділер түрінде, қасиетті естелік тәбәрік ретінде үлестіріліп жіберілетін. Олар сонымен қатар ханның меншігіндеп бүкіл малды ханталапай етіп бөліп әкететін. Бүл әдеттің мәнісі хан бұдан былай халықтың есебінен күн көреді дегенді білдіретін. Хан халық алдында елді дұрыс басқаруға, шиеленісті айтыс-тартысқа толы алтыбақан алауыздыққа жол бермеуге, әділет пен адалдықтың салтанат құратынына ант беретін болған.

Хан билігі Кіші жүз бен Орта жүзде 1822—1824 жылдарға дейін жүргізіліп келді. Астрахан губерниясындағы Ішкі Ордада хан билігі 1845 жылы ғана жойылды. Ұлт-азаттық көтерілістері болған жылдарда қазақтар тарапынан хан билігін қайта орнатуды көксеген әрекеттер болып жатты. Қалыптасқан дәстүр бойынша, қазақ хандары Түркістан қаласындағы Қожа Ахмет Йасауи мешітінің кесенесіне жерленетін. XVIII ғасырдағы ең айбынды хандар: Тәукехан, Абылай хан және Әбілқайыр хан, ал XIX ғасырдағы ең күшті хан — Кенесары Қасымулы болды.