Константин стал императором в начале 4 века. Он запомнился истории тем, что он был первым римским императором, который легализовал христианство в 313 году.
Его правление также известно тем, что при нем положением колонов ухудшилось, они теперь должны были отдавать часть урожая хозяину земли и вдобавок к этому выплачивать налог в государственную казну. Кроме того, колоны не могли покидать земли, которые обрабатывали. Это было запрещено.
В 325 году был собран Никейский собор, в рамках которого были решены правила молитв, христианские праздники, священные книги. В частности, на соборе был признан священный статус Нового Завета.
А в 330 году Константинополь стал столицей империи. А этот город был основан на месте греческой колонии Византии. Это был первый шаг к тому, что в 395 году Римская империя была разделена на Восточную Римскую империю и Западную Римскую империю.
Период правления Константина – период ослабления Рима. В Риме было много внутренних проблем, а также внешние угрозы в виде набегов варваров – все это привело к крушению империи.
Взятие Рима варварами наступило после разделения Рима на восток и запад. В 410 году готы под предводительством Алариха разграбили Рим. В 451 году произошла битва на Каталаунских полях – Рим воевал тогда с гуннами во главе с Аттилой, но гуннов тогда удалось остановить. В 455 году вандалы захватили Рим и разграбили его. В 476 году варвары потребовали землю у Италии, но римляне, конечно, отказали им. Так произошел государственный переворот. Глава германских наемников Одоакр сместил Ромула (последнего западно-римского императора) и провозгласил себя конунгом Италии. Зенон из Восточная Римской империи ему титул патриция. Таким образом, его власть была узаконена и Западная Римская империя прекратила свое существование.
ответ:ХХ—шы ғасырдың бас кезінде қазақ өлкесінде ұлттық саяси партияларының алғышартының қалыптасып, одан әрі дамуы қазақ халқының ұлт—азаттық қозғалысының маңызды кезеңі болып табылады. Отарлаушылар қазақ халқының жері мен оның табиғи байлығының айтарлықтай бөлігіне иелік етіп қана қойған жоқ, олар қазақ халқын рухани жағынан да отарлады: тілінен, ділінен бірітіндеп айыру бағытында қатыгездікпен ойластырылған шараларды жүзеге асырды. Бұл жөнінде М.Дулатов 1907 жылы жазған " Қазағым менің, елім менің" атты мақаласында былай деп ашына жазған еді: " ...ең алдымен қазақ халқы — Ресейге тәуелді халық... Оның ешқандай правосының жоқтығы ыза мен кек тудырады. Халықтан жиналатын салық қаражатының көп бөлігі халыққа тіпті керек емес нәрселерге жұмсалады Өздеріңіз көп жазбай байқап отырғандай... чиновниктер, урядниктер кедей қазақтарды ұрып—соғып, малдарын тартып, ойына не келсе соны істеді... . ... енді чиновниктер біздің дінімізге, атадан мұра болып келе жатқан әдет—ғұрыптарымызға, біздің молдаларға да тиісті неке мәселелеріне араласа бастады, діни кітаптарды тұтқынға алды енді бұл чиновниктер қазақ даласына мыңдаған мұжықтарды жер аударып қазақтардың суымен шұрайлы жерлерін тартып әперуде. Чиновниктерде арқалаған олар өздеріне жайлы қазақ жерлерін еркін иемденуде Бұлар сорлы қазақтарды ұрып—соғып, бар мүлкін тартып алып кетуде ..." Сөйтіп Қазақстанда ең алдымен отаршылдыққа қарсы ұлттық сұраныстарға жауап беруге бағытталған идеялар, одан туындаған қозғалыстар мен саяси партиялар құрыла бастады.
Объяснение:
