Наполеон Бонапарт – жарты әлемді жаулаған тарихи тұлға.
Оны саяси қайраткер деп қана емес, ұлы қолбасшы, соғыс
өнерінің білікті маманы ретінде танимыз.
1799 ж. 9 қарашада (18 брюмерде) биліктегі дағдарысты
пайдаланып, мемлекеттік төңкеріс жасады. Ол елде
алғашында консулдық, одан кейін империя (1804 ж. 18
мамыр) түріндегі әскери диктатура орнатты т.б.с.с.
Ол бірқатар реформалар жүргізді: азаматтық кодексті
қабылдау, Француз банкін негіздеу т.б.
1801-1802 жылдар – осы кезеңде Бонапарт Францияның
негізгі қарсыластармен (Ресеймен, Австриямен,
Ұлыбританиямен) бейбітшілік шарттар жасасады.
Александр I қарым-қатынастарды үзе отырып, Наполеон
Ресеймен соғысуға шешім қабылдады. Ресей компаниясы
1812 жылы Империя ақырының басы болды. Наполеонның билігі
тұсындағы сыртқы
саясаттың ерекшелігін
атайды
Наполеон билікке келісімен жаулаушылық соғыстар
жүргізіп, әлемнің көптеген елдерін тізе бүктірді.
Наполеонның әскери жетістіктері империя шекарасының
ұлғаюына алып келді. Наполеон күш-қуатының арқасында
Еуропа монархтарын өз билігімен санасуға мәжбүрледі.
Францияның жеңістері Наполеонның жеке жетістіктерімен
байланысты болды, алайда француз армияы әлсіз
болаттын.
XI веке огромные территории Азии, включая территории нынешних Турции и Туркмении, оказались под властью государства сельджуков. При султане Мелеке (1072—1092) могущество царства турок-сельджуков достигло своего апогея; при наследниках Мелике оно распалось на множество небольших государств, так наз. бейликов.
В XIII веке одно из туркменских племён — кайы — под предводительством Эртогрул-бея, выгнанное с кочевий в туркменских степях, двинулось на Запад и остановилось в Малой Азии, где они оказали содействие султану крупнейшего из турецких государств — Румского (Конийского) султаната — Алаэддину Кей-Кубаду в его борьбе с Византией. За это Алаэддин отдал Эртогрулу в ленное владение пространство земли в области Вифиния между Ангорой и Бурсой (но без этих городов). Осман I, сын и наследник Эртогрула (1288—1326), в борьбе с ослабленной Византией присоединял к своим владениям область за областью, но, несмотря на растущее могущество, признавал свою зависимость от Коньи. В 1299 году, после смерти Алаэддина, он принял титул «султан» и отказался от подчинения румским султанам. По имени Османа его подданные стали называться османскими турками, или османами.
