Дөңгелек үстел жұмысына Нара ғылыми-зерттеу институтының профессоры Садакацу Кунитаке, Жапонияның Қазақстандағы Төтенше және өкілетті елшісі Итиро Кавабата, Мәдениет және спорт министрлігінің жауапты хатшысы Қуатжан Уәлиев, Ұлттық музей директорының орынбасары, экспедиция жетекшісі, тарих ғылымының докторы, профессор Жәкен Таймағамбетов және осы салада қызмет етіп жүрген ғалымдар мен жетекші мамандар қатысты.
Бес жылдық «Paleo Silk Road» бағдарламасы аясындағы Ұлттық музей мен Тюбиген университетінің (Германия) бірлескен халықаралық экспедициясы бірінші жылғы жұмысын қорытындылады. Страфикацияланған палеолит ескерткіштерін іздеу бойынша жүргізілген Майбұлақ кейінгі палеолит тұрағы және Шығыс Қазақстан өңіріндегі қазба жұмыстарына Ұлттық музей ғалымдары, Германия, Ұлыбритания, АҚШ, Канада, Үндістан, Чехия ғылыми мекемелерінің өкілдері қатысқан. Дөңгелек үстел барысында 2016 жылы Ұлттық музей мен Ресей ғылым академиясының Сібір бөлімінің Археология және этнография институтының мамандары ашқан Үшбұлақ палеолит тұрағына жүргізілген Қазақстан-Ресей, Қаратау өңіріне жүргізілген Қазақстан-Жапония, Шығыс Қазақстан өңірін зерттеген Қазақстан-Германия археологиялық экспедициясы жұмыстарының нәтижелерін профессор Жәкен Таймағамбетов таныстырды.
«Бес жылдықтың алғашқы бірінші жылында атқарылған жұмыстардың көбі басталды. Кейбір аймақтар жекешеленіп, я табиғи өзгерістерге қатты ұшырағандықтан зерттеу жүргізуге қолайсыз болды. Ендігі жылдардың жұмысы бұдан да зор тарихи табыстарға әкеледі. Өйткені бұл біздің өткеніміз. Әлі зерттелмеген обалар да өз ғалымын күтіп жатыр» деді ол алдағы күндерге үлкен үміт артып.
Тас ғасырының жаңа жиырма ескерткішінің ашылуы археология экспедициясының жемісі. Қазақстан тарихына өзге мемлекеттердің ғалымдары да аса қызығып отыр. Өйткені өткен дәуірлер бізді жақындатады. Нара ғылыми-зерттеу институтының профессоры Садакацу Кунитакенің айтуынша, Африканы а ң мекендегеніне алпыс мың жыл болса, Жапонияға адам аяғының тигеніне отыз мың жыл болған. Жапондардың арғы аталары Қазақстанның Оңтүстік аймағынан барған, я сол жерлерді басып өткен деп есептейді. Ғалымның аса қызуғышылығын оятқан себептердің бірі осы болса керек.
Қолданылған материалдарға міндетті түрде www.egemen.kz сайтына гиперсілтеме берілуі тиіс / Любое использование материалов допускается только при наличии гиперссылки на egemen.kz: https://egemen.kz/article/160032-arkheologiyalyq-zertteuler-dgemisin-berdi
© egemen.kz
Основы мировоззрения традиционного казахского общества закладывались в устном народном творчестве и наследии мыслителей времён Казахского ханства (от Асана Кайгы до Бухара-жырау). Во второй половине XIX века происходило концентрированное выражение традиционных взглядов на различные стороны общественной жизни и переосмысление их с учётом нового времени. Этому труды Абая Кунанбаева и других казахских просветителей времён Российской империи, а также деятельность джадидистского движения.
В число наиболее образованных слоёв Казахского ханства входили жырау, бии, представители исламского духовенства. Однако до XIX века образование можно было получить только в медресе, которые в основном готовили религиозных служителей. В таких учебных заведениях наряду с основами ислама преподавали философию, астрономию, историю, языки, медицину, математику. Срок обучения составлял 3—4 года. Некоторые религиозные деятели получали дополнительное образование в Бухаре, Стамбуле и других крупных городах мусульманского мира.
Первые светские школы на территориях проживания казахского населения открываются только с началом присоединения к Российской империи. В 1786 году в Омске открылась Азиатская школа, в 1789 году — правительственная школа в Оренбурге. В XIX веке они были преобразованы в Омское войсковое казачье училище (ныне Омский кадетский корпус) и Оренбургский Неплюевский кадетский корпус соответственно. В 1841 году в Букеевской Орде была открыта школа Жангира — первая казахская школа[3]. В ней преподавались русский и восточные языки, математика, география, основы ислама. В конце XIX века в Туркестанском крае была создана сеть «русско-туземных школ» — школ начального образования, созданных русской администрацией для подготовки чиновников нижнего звена. Выпускниками светских школ были такие известные деятели казахской культуры, как Чокан Валиханов, Ибрай Алтынсарин, Абай Кунанбаев, Мухаммед-Салих Бабаджанов, Шакарим Кудайбердиев и многие другие. Они выступали сторонниками просвещения и обновления казахского общества, резко критиковали отсталость патриархально-феодальных общественных устоев и заявляли о необходимости политических перемен в Российской империи и в Туркестанском крае в частности, внедряя передовые идеи в казахское общество посредством своего творчества и общественной деятельности.
Во второй половине XIX века появляются казахские печатные издания. Казахские книги издавались в Санкт-Петербурге, Казани, Оренбурге, Ташкенте, Семипалатинске. Первой казахской газетой стало приложение «Түркістан уәлаятының газеті» к газете «Туркестанские ведомости», увидевшее свет 28 марта 1870 года. В 1911 году было организовано издание первого казахского журнала «Айкап», в 1913 году — газеты «Казах». На страницах этих периодических изданий освещались различные стороны жизни казахского общества
При этом даже в начале XX века в казахской общественной мысли казахи и киргизы порой представлялись единым народом. Например, значимая теоретическая работа казахского общественного деятеля Алихана Букейханова носила название «Киргизы»
Если понравился мой ответ, отметь его как "лучший" и не забудь нажать на сердечко со звёздами<3 Всего доброго!
