11. Установіть відповідність між виділеними слова і частинами мови.
1 Прийменник А Дзвенять гаї, мов арфи, а день біжить, сміється
2 Сполучник (О. Підсуха)
3 Частка Б Нехай не знає втоми та рука, що добре зерно
4 Вигук в добру землю сіє (М. Рильський)
В Ох, яка буря знялася на морі (О. Іваненко)
Г Стрункі сосни велично впираються вершина
ми в небо (Ю. Збанацький)
Д Впали сніги, вони довго не танули.(О. Гончар)
12. Установити відповідність між словосполученнями і смисловими відношеннями, на які вказують прийменники.
1 Ключ від дверей А Міжпредметні відношення
2 Відійшов від бібліотеки Б Означальні відношення
3 Заспівав від радості В відношення
4 Приїде у вівторок Г Причинові відношення
Д Часові відношення
будь ласка без крапок і перекладів на російську дуже потрібна відповідь​

Ол жақсы білім меңгерген, Янь-вана титулын алған (оның үлес жері ежелгі Янь патшалығының орнында орналасқан). Ол Пекин қаласында тұрған және өз қайын атасы Сюй Да қолбасшымен моңғалдарға қарсы жорықтарды басқарған. Чжу Ди моңғалдарға қарсы жорықтарда, Пекин қаласының жағдайын жақсартуда үлкен жетістіктерге қол жеткізген. Оны әкесі Чжу Юаньчжан жоғары бағалаған. Сол уақыттарда тақта Чжу Цзинь императордың баласы отырған, бірақ 1392 жылы ерте қаза болған.

Император Чжу Юаньчжан 1398 жылдың 24 маусымында қайтыс болған, билікті оның немересі Юаньвэнь алған. Жаңа император өз бауырларына қастықпен қараған. Ол Юнлэ қолбасшыны биліктен аластату үшін басқа қолбасшыларды дайындай бастаған.

Чжу Ди сол уақытта көтеріліске дайындалған. Ол қолбасшылардың ішінде беделді болған, әскери шеберлікті жақсы меңгерген және Сунь-цзы классикалық аңсарын оқыған. Оны жергілікті тұрғындар жақтаған, өз жағына моңғол әскерін де қаратқан. Чжу Ди қолбасшыға қарсы әскери өнердің шебері Цзинлун шыққан, бірақ жеңіліс тапқан. 1402 жылдың 15 қаңтарында Чжу Ди Нанкин жеріне қарсы жорықты бастауға шешім қабылдаған. Ли Цзинлун қорқыныштан қалалық қақпаны ашқан, сондықтан дүрбелең басталған. Императордың сарайы өртке оранған, Юньвэнь өз жұбайымен бірге сол жерде қайтыс болуы мүмкін.

Чжу Ди император титулын алып, 1402 жылы Юньвэнь жақтастарын биліктен шектеген, бұрынғы императордың атын тарихтан өшіріп, «Цзяньвэнь» билік уақытын «Хуанъу» дәуірінің жалғасымен ауыстырған. Ол өзінің заңсыз іс-әрекетін білдіртпеу үшін Фан Сяожу деген тарихшының басын шапқан. Фан Сяожу өз қанымен «узурпатор» деген мағына беретін иероглиф жазып кеткен, осы арқылы императордың заңсыз билігін тарих беттері арқылы болашаққа әшкерелеген.

Ішкі саясаты

Билікке заңсыз әрі қатал жолмен келгеніне қарамастан, Юнлэ билігінің уақыты тарихта салтанатты мерзім ретінде қалған. Император халықты қалыпты жағдайда ұстауға тырысқан, сонымен қатар буддалық рәсімдер мен мейрамдардың маңызын арттырған. Ол биліктің рационалдық жүйесін енгізген.

Чжу Ди ғылым мен білімге көп көңіл аударған. Император Юнлэ үлкен энциклопедия жазуға бұйырған, бұл энциклопедия тарихта «Юнлэ энциклопедиясы» деп қалған, 600 жыл бойы әлемдегі ең үлкен энциклопедия болып саналған, бірақ кейін бұл рекордтты Ағылшын Уикипедиясы жаңартты. Ішінде жарты миллион бет болған, осы уақытқа дейін 4%-ы ғана сақталған.

Чжу Ди

Чжу Ди

Император экономиканы арттыруға белсене кіріскен. Ақсүйектермен біріге отырып, Юнлэ жемқорлықпен, жасырын топтармен, қарақшылармен және Юньвэн жақтастарымен қатал күресе бастаған. Император азық-түлік өнімдерін көбейту үшін шаралар қабылдаған. Янцы жерін өңдеген, Ұлы Қытай қорғанын жаңартқан. Қайта құрылған Ұлы каналдың ашылуы Янцы жерімен солтүстік жерлер арасындағы кең каботажды кеме қатынасының тоқтауына әкеп соқтырған.

Чжу Ди Пекин қаласын Қытайдың астанасы ретінде жариялаған, дәл осы жерде «Жабық каланың» құрылысы басталған және аяқталған. Пекин 500 жылдай Қытайдың астанасы болды.

Чжу Ди билігінің кезінде конфуцийшілдік және ғылым дамыған. Ол Су Цзин деген мемлекет хатшысына барлық кітаптар мен тақырыптар бойынша қысқa аңдатпалар жасауға бұйырған, 17 айдан кейін бірінші томы жарық көрген, ал 1557 жылы «Юнлэ билігі кезіндегі энциклопедия» деген келесі том пайда болған. Осы жерде адамзаттың Қытайға белгілі барлық жетістіктері жазылған. Бұл еңбек 11 томға жіктелген 3000 жазбадан тұрған.

Чжу Ди жаңалықтарға толерантты түрде қараған Конфуцийшілдікті даосизмді және буддизмді қолдаған қытайлық дәстүрлерді жаңдандыруға, моңғолдардың мәдениетке әсерін тоқтатуға тырысқан.

примерно так

Объяснение:

Страшными были итоги войны. Беспримерными оказались причиненные ею
опустошения. Скорбью и гневом наполнены показания современников и
очевидцев, повествующих о том, что представляла собой Германия в последние
годы войны и в период, следующий за ее окончанием.
Выдающимся литературным памятником, отображающим будни и бедствия
Тридцатилетней войны, является произведение Ганса Гриммельсгаузена
«Симплициус симплициссимус» (в переводе сПростак простейший»). Автор этого
замечательного произведения — солдат поневоле, писатель по призванию,
патриот по убеждению, крестьянский сын, плоть от плоти трудового народа
Германии, не мог равнодушно взирать на сожженные селения, на трупы детей и
женщин, на одичавшую землю и одичавших сынов горячо любимой родины.
В своих зарисовках наблюдательного художника Гриммельсгаузен запечатлел
картины солдатского бесчинства, нарисовал людей, которых долголетняя война
довела до полного морального растления, изобразил ни с чем не сравнимые
страдания беззащитного трудового народа.
Художественное полотно, созданное кистью мастера и подлинно народного
немецкого художника, лишь дополняется документальными данными,
свидетельствующими языком цифр и фактов о величайшей трагедии, пережитой
Германией в XVII столетии.
Систематизации фактических данных о итогах Тридцатилетней войны
посвящены работы К. Т. Инама-Штернега и Р. Хёнигера, рисующие убедительную
картину величайшего упадка Священной Римской империи.
Население Чехии, достигавшее в 1618 году 3 млн., к концу войны
сократилось до 780 тыс. человек. Из 34700 чешских деревень уцелело всего 6
тыс. В Саксонии только за два года шведских опустошений (с 1630 по 1632 г.)
погибло 934 тыс. человек. В провинции Лаузиц вместо 21 деревни,
существовавшей до войны, сохранилось лишь 299 крестьянских хозяйств.
В Виттенбергском округе Саксонии на 74 кв. км приходилось 343 брошенных
поселения. В Пфальце из полумиллиона жителей в 1618 году к 1648 году
осталось всего 48 тыс. В Вюртемберге еще в 1634 году насчитывалось 313
тыс., а к 1645 году осталось лишь 65 тыс. жителей.
К концу войны в прославленном Аугсбурге вместо 80 тыс. оставалось лишь
16 тыс. жителей, а в Кёльне — вместо 60 тыс. всего 25 тыс.
Горожане, подвергавшиеся разграблению и не находившие сбыта своим
изделиям, переселялись в деревенские местности, чтобы найти там
безопасность и пропитание, обрабатывая клочок огорода.
О том, как медленно впоследствии восстанавливалась прежняя численность
народонаселения, говорит следующий пример: в одном из округов Тюрингии —
Гиннеборгском — в 1634 году насчитывалось 1773 семейства. К 1649 году
уцелело всего 313 семейств, и лишь через 200 лет, в 1849 году, количество
семейств достигло в этом округе 1916, едва превысив, таким образом, цифру
1634 года.
Вышедший в ГДР «Учебник для политшкол» обобщает вызванную
Тридцатилетней войной убыль населения в двух цифрах: из 20 млн. населения к
концу войны осталось лишь 4 млн.
Катастрофический характер обезлюдения страны иллюстрируется мерами, к
которым прибегала во Франконии католическая церковь, проявившая присущий ей
практицизм и при Крестьянам разрешалось иметь ...двух жен, а
для мужчин пострижение в монахи допускалось лишь с 60-летнего возраста
(мера, разумеется, отмененная в дальнейшем). Страна изменила даже свой
внешний облик. В Ганновере исчезли корабельные леса, вырубленные шведами. В
земледельческих областях опустели многолюдные деревни, пахотные поля
.зарастали сорняками, вслед за сорняками шли в наступление леса,
завладевшие обширными пространствами. На одичавшей земле множились волчьи
стаи.
Курфюрст Иоганн Георг Саксонский, истребивший со своей челядью за 45
лет 3500 волков и 200 медведей, объявил волков чем-то вроде национальной
опасности и по этому случаю осчастливил своих уцелевших подданных «волчьим
налогом», кстати, сохранившимся вплоть до 1848 года.
К результатам стихийного опустошения приходится добавить сознательно
нанесенный ущерб, причиненный завоевателями народному хозяйству. Планомерно
разрушались заводы по производству железа, проволоки, литейные заводы и
рудные копи. Нужные, сведущие в своем деле работники принудительно
выселялись в Швецию.
Материальным бедствиям сопутствовал неизбежный культурный упадок
страны. Среди огня и разрушения, погромов и зверских насилий выросло
поколение, не знавшее грамоты и школы, прятавшееся в норах и лесах, жившее
в постоянном страхе и горькой нужде, травимое ландскнехтами и драгунами.
Специалисты утверждают, что даже немецкий язык в период долгого безвременья
подвергся порче, огрубел и упростился, оказался засоренным чужеземными
словами и вульгаризмами.