Политика индустриализаций.
В первой половине 20-х годов в стране утвердилась советская власть. Были созданы ее государственные органы, образован Союз Советских Социалистических Республик (30 XII 1922 г.) принята его конституция. Также в основном было восстановлено народное хозяйство, разрушенное революциями, Гражданской войной и иностранной интервенцией. Поэтому во второй половине 20-х годов важнейшей задачей экономического развития стало превращение страны из аграрной в индустриальную, обеспечение ее экономической независимости и укрепление обороно Неотложной потребностью была модернизация экономики, главным условием которой являлась техническое совершенствование (перевооружение) всего народного хозяйства.
Курс на индустриализацию провозгласил в декабре 1925году XIV съезд Всесоюзной Коммунистической партии (большевиков) (переименована после образования СССР). На съезде шла речь о необходимости превращения СССР из страны, ввозящей машины и оборудование, в страну, производящую их. Начало политики индустриализации было законодательно закреплено в апреле 1927 году IV съездом Советов СССР. Политика индустриализаций включала в себя три главные задачи (звена): 1) индустриализацию, т.е. форсированное превращение страны из аграрной в промышленно развитую, индустриальную; 2) Коллективизацию-создание социалистического коллективного сельского хозяйства; 3)культурную революцию - борьба не грамотностью, создание системы образования, науки, культуры, воспитание новой социалистической интеллигенции и утверждение нового образа жизни.
Основные цели индустриализации:
-ликвидации технико-экономической отсталости страны;
-достижение экономической независимости;
-создание мощной обороной промышленности;
-первоочередное развитие базовых отраслей промышленности (топливной, металлургической, химической, машиностроения);
-формирование рабочего класса и кадров производственно-технической интеллигенции.
Объяснение:
Империалистік дәуірде жеке елдердің біркелкі дамымауының нәтижесінде бірінші дүниежүзілік соғыс болды. XX ғасырдың басында халықаралық жағдай күрт шиеленісіп, ірі мемлекеттер арасындағы бақталастық күрес күшейді. Англия дүниежүзілік шеберхана атанған дәрежесінен өнеркәсібі дамудағы бірінші орнынан айрылды. Елдің басын біріктіру арқасында және Француз–прусс соғысының нәтижесінде бес миллиард марк контрибуция алған Германия өз экономикасын жедел дамыту мүмкіндігіне жетіп, өнеркәсіп өнімдерін шығаруда Англияны үшінші орынға ығыстырып, дүние жүзінде АҚШ-тан кейінгі екінші орынға шықты. 1912 жылы мысалы, Германияда 17,6 миллион тонна шойын қорытылса, Англияда 9 миллион тонна ғана болды. Экономикалық қуатының шапшаң өсуін пайдаланған жас герман империалистері жаңа нарықтық аймақтарды алуға, отарланған жерлерді қайта бөлісуге, еуропалық континентте билік жүргізуге тырысты.Германияның күшеюі Еуропадағы басқа ірі мемлекеттерді абыржытты. Әсіресе отарлап алған жері жеткілікті әрі өнеркәсібі ерте дамыған, байырғы империалистік елдерді ― Франция мен Ресейді қатты алаңдатты. Оның үстіне герман–австриялық одақ шартына қол қойылды, оған Италияның қосылуы жас герман империалистерінің Еуропадағы салмағын күшейтті. Осы құрылған үштік одаққа жауап ретінде орыс-француз одағы пайда болды. Бұл еуропалық мемлекеттерді екі антогонистік топқа бөліп, екі жақты шешуші шайқасқа дайындыққа кірісті.
Объяснение:
