Составьте перечень важнейших событий ставших определяющими в международных отношениях последней трети ХІХ - начала ХХ в

Феодалдық құрылыстың тағы бір ерекшелігі -феодалдар атақ-лауазымы бойынша бірнеше сатыға бөлінді. Ол бөліну тарихта феодалдық саты деп аталды. Ең жоғарғы баспалдақта басты феодал - королъ тұрды. Ол жоғарғы сот және әскердің қолбасшысы міндеттерін де атқарды. Келесі баспалдақта корольдің бағыныштылары герцогтер мен графтар болды. Герцогтер мен графтардың қол астына жүздеген деревнялар қарады. Олардың билігінде үлкен өскер отряды болды. Графтардан кейінгі баспалдақта олардың бағыныштылары - барондар мен виконттар түрды. Олар жиырма-отыз деревняны басқарып, сол деревнялардан шағын әскер бөлімін жасақтауға мүмкіндік алды. Барондар ұсақ феодалдардың - рыцарълардыц мырзасы еді. Ал рыцарьлар әлі рыцарь атағын ала қоймаған қатардағы жауынгерлердің мырзасы атанды. Мырзалардың бір-біріне сатылы бағыныштылығы әр елде әр түрлі болды. Мысалы, Германияда феодалдық сатының баспалдақтарында тұрғандардың бәрі өздерін төменнен жоғары қарай корольге бағыныштымыз деп есептеді. Ал Францияда «менің бағыныштымның бағыныштысы маған бағынышты емес» деген қағиданы ұстанды. Бірақ барлық елдердегі феодалдық сатыға ортақ тәртіптер де болды. Ол - соғыс бола қалған күнде әр бағыныштының қажетті қару-жарағымен өз мырзасының қол астына барып сапқа тұру міндеті еді. Шаруалар феодалдық сатыға кірмеді. Сатыға тек феодалдар, яғни мырзалар мен бағыныштылар ғана кірді.Шаруалардың міндеті сатыдағы феодалдарды азық-түлік, киім-кешекпен қамтама-сыз ету болды. Сонымен, ІХ-Х ғасырларда Батыс Еуропа елдерінде жер иеленушілер өздерінің меншігіндегі жер мөлшері, тәуелді адамдары мен әскери қызметкерлерінің саны бойынша жікке бөлінді. Сөйтіп феодалдардың белгілі бір дәрежеде бір-біріне бағыныштылық жүйесі құрылды. Феодалдық саты деп аталатын Бұл жүйе феодалдық қатынастарды нығайту мақсатына қызмет етті.

Ярослав Мудрый умер в 1054 г. Наследниками он оставил сыновей и племянников, между которыми разделил земли Киевской Руси. Киев, Новгород, Деревская и Турово-Пинская  земли достались старшему сыну — Изяславу; Чернигов с Северской землей — Святославу; Переяслав с южным Левобережьем — Всеволоду; Волынская земля — Игорю; Галицкая — племяннику Ростиславу Владимировичу; Полоцкая — троюродному племяннику Всеволоду Брячиславичу. Старший сын Изяслав стал главой государства.

Князья должны были повиноваться Изяславу как старшему князю Руси так же, как они повиновались его отцу. 

Но реальная сила и личный авторитет Изяслава были недостаточны для роли старшего князя. При таких условиях могла начаться междоусобная борьба. Сознавая ее отрицательные последствия для Руси, трое старших братьев — Изяслав, Святослав и Всеволод — заключили союз для общего управления государством. Триумвират старших Ярославичей держался около 15 лет, на протяжении которых братья сообща осуществляли наиболее важные политические акции. 

...В условиях дальнейшего обострения классовых противоречий и усиления борьбы народных масс против феодальной эксплуатации князья и бояре принимали меры по охране лиц и имущества феодалов и феодальной администрации. На княжеском совете в 1072 г. была составлена “Правда Ярославичей” — новая редакция “Русской правды”. Она содержала ряд законов, предусматривавших суровое наказание за любое нарушение феодальной собственности и за выступления против представителей феодальной администрации.

Вскоре противоречия между старшими Ярославичами вновь обострились. В результате триумвират их распался, и в 1073 г. Всеволод и Святослав выступили против Изяслава.