абсолюти́зм (от лат. absolutos — безусловный) — период в европы, когда существовала абсолютная монархия. абсолютная монархия — государственное устройство, при котором власть монарха не ограничена какими-либо учреждениями. на протяжении почти всей многие государства были монархиями, хотя во время средних веков монарх зачастую должен был считаться с сословно-представительными органами (земские соборы в россии, кортесы в испании, генеральные штаты во франции). начиная с эпохи возрождения роль сословно-представительных органов постепенно падает, и к концу семнадцатого века во многих государствах европы устанавливается абсолютная, то есть неограниченная монархия. во франции абсолютизму благоприятствовали богословы, приписывающие верховной власти божественное происхождение, и юристы, признававшие за государями абсолютную власть древних римских императоров. эта государственная форма достигла апогея своего развития при короле людовике xiv, систематически осуществлявшем свой знаменитый принцип «государство — это я» (фр. «l’etat c’est moi»). на протяжении всего девятнадцатого века, после великой французской революции происходит процесс постепенной демократизации и ограничения власти монарха. однако этот процесс проходил неравномерно, например в россии абсолютная монархия просуществовала вплоть до двадцатого века. с конца xv века в европе идет переход к абсолютной монархии от сословно-представительной, такой форме правления, при которой верховная государственная власть по закону принадлежит монарху — королю, императору, царю. юридическое обоснование своей власти монархи находили в восстановлении нормы римского права, которая была зафиксирована в vi веке в кодексе византийского императора юстиниана: «воля императора имеет силу закона». государственный интерес становится для монарха высшим критерием в политике, в отличие от средневековья, где критерием были сеньориально-вассальные династические интересы. абсолютизм имеет следующие черты: формирование институтов публичной власти — это созданный собственный бюрократический аппарат во дворе и на местах, постоянная наемная армия, налоговая и фискальная система, аппарат насилия-полиция, судебная система, унифицированное государственное право, происходит эволюция органов сословно-представительной монархии, при которой происходит ликвидация привилегий феодальной аристократии, и при которой сословные органы эволюционируют в структуры публичной власти — это генеральные штаты во франции, парламент в , кортесы в испании, ландтаги и рейхстаг в германии, ригсдаг в швеции, сеймы в речи посполитой, земские соборы в россии; также происходит изменение отношений государства и церкви — государство деспотично подчиняет себе церковь. происходит также персонификация власти монарха в периоде т. н. раннего абсолютизма, при котором монархи олицетворяли власть, а далее происходит переход к бюрократическому абсолютизму. идея абсолютной власти воспевалась в пиар-компаниях, в которых римские юристы, гуманисты, философы просвещали общество в данной актуальной идее. различают национальные централизованные государства, полиэтнические империи, территориальные княжества; то есть был региональный и универсалистский типы абсолютизма. социальная база абсолютизма такова: феодальная аристократия переходит в придворную, рыцарство в дворянство (80 % средневекового рыцарства разорилось, появились миллионы бродяг-нищих! [источник не указан 269 дней]), духовенство в чиновников[источник не указан 269 дней], крестьяне и бюргеры в налоговые классы: это период социального регулирования. происходит территориальная консолидация и формирование территории национальных государств. сепаратизм боролся с централизацией, это были гражданские и общеевропейские войны, и в 1648 году впервые сложилась новая система европейских связей по вестфальскому миру.сравнение абсолютизма во франции и ? нужно сравнить в парламенте, законах, налогах, традиция? а также различие в произношении латинских текстов по каждой провинции.
Қаңлы мемлекеті - Қытай жазба деректерінде канцзюй деген атпен, б.з.д. 2 ғ. айтылады.
Сырдария, Талас өзендері бойында орналасты. Саны 600 мың адам, 120 мың әскерімен Орталық Азиядан келген. Астанасы Битян қаласы болған
Объяснение:Б. з. б. II ғасырдың екінші жартысындағы «Халықтардың ұлы қоныс аударуы» деп аталып кеткен тарихи оқиғалардың нәтижесінде Орталық Азияда жаңа мемлекеттік бірлестіктер, соның ішінде Үйсін, Янцай, Қаңлы мемлекеттері қалыптасады. Соңғысы Қазақстан тарихында елеулі рөл атқарды.
Тарихнаманың ауқымды болғанына қарамастан, қаңлылардың зерттелуі әлі де қанағаттандырмайды. Бұған жазбаша деректемелердің мейлінше шектеулілігі себеп болды, оның үстіне деректер үздік-создық және қарама-қайшы, мұның езі мәселенің әркелкі түсіндірілуін туғызады. Мемлекеттің аумағы ұланбайтақ жерді: Ташкент жазирасы мен Сырдария, Жаңадария, Қуаңдария алабының ежелгі арналарын және Жетісудың онтүстік-батыс бөлігін қоса Оңтүстік Қазақстанды алып жатты. Ең құдіретті кезінде оған Сусе, Фумо, Юйни, Цзи, Юйцзянь сияқты бес «шағын иелік», сондай-ақ Янцай бағынды. Алайда олардың орналасуы даулы болып қалып отыр. Айтылған аймақта археологтар сол уақыттағы негізгі үш мәдениетті - қаңлы мәдениетіне баланатын Қауыншы, Отырар-Қаратау, Жетіасар мәдениетін атап көрсетеді. Осы мәдениеттерді 70—80-жылдары белсенді түрде өрістетілген зерттеу қаңлы тұрғындарының материалдық мәдениетінің сипаты, шаруашылығы, қоленері туралы деректерді едәуір толықтыра түседі.
Қытайдың тарихи хроникалық деректерінің ерекшеліктері мынадай: тек соларға ғана қарап бұл мемлекеттің пайда болған уақытын, оның нақты шекарасын, астанасы Битянь қаласының қайда екенін, тәуелді бес иеліктің қалай орналасқанын және басқа да көптеген нәрселерді айқын анықтау мүмкін емес.
Орналасу мәселелері. Қаңлы мемлекеті мен оның иеліктерінің орналасу мәселелерінің тарихы И. Бичуриннен басталады, ол оның орналасқан жерін Сырдария өзенінің солтүстік жағындағы далалар деп белгілеген. «Шицзи» мәтініне «Давань туралы хикаяда» берген түсініктемесінде ол «Кангюй иелігі қазір қазақтың Ұлы жүзі мен Орта жүзі кешіп жүрген Сырдарияның солтүстік жағындағы далаларды алып жатыр» деп атап өткен. «Шицзиде» қаңлының орналасуы туралы былай делінген: «ҚаңлыДаванның солтүстік-батысында шамамен алғанда 2000 ли жерде жатыр. Бұл — әдетте 20 000 әскері бар юечжиліктерге ұқсайтын көшпелі иелік. Кангюй Даваньмен шектес және күшінің аз болуына қарай оңтүстікте юечжилердің билігін, шығысында ғұндардың билігін таниды».
Үлкен Хань әулетінің келесі хроникасы «Цянь Ханьшудың» «жерге орналасуды суреттеу» деген тарауында қаңлыға арналған бөлім бар, онда сөзбе-сөз келтіргенде былай делінген: "Қаңлы билеушісі Лоюень елінде, Уананнан 12 300 ли жердегі Битянь қаласын мекендейді. Ол наместникке тәуелді емес. Әміршінің жазда болатын жеріне Лоюеннен жеті күнде жетуге болады. Халқы 120000 отбасынан, 600 000 адамнан тұрады; әскер саны 120 000 адам. Әдет-ғұрпы үлкен юечжимен бірдей. Қаңлы шығыс жағында ғұндарға бағынады...»6. Осы ғасырдың ортасына қарай олардың орналасу мәселелері жөнінде негізінен екі көзқарас: 1. Қаңлылар Ташкент жазирасынан Хорезмге дейінгі қос өзен арасындағы кең-байтақ жерді алып жатты; 2. Қаңлы иелігі Сырдария өзенінің сағасынан Ташкентке дейінгі алқапта шоғырланған, ал байырғы жерлері Сарысу өзенінің орта ағысынан сол өзен мен Шу өзенінде, Ұлытауға дейін орналасқан деген көзқарастар қалыптасты.
