«Өз елін сүймеген адам еш нәрсені де сүйе алмайды» — деген Байронның сөздерімен өз жұмысымды бастағым келіп отыр. Әркімге туған жері, елі қымбат. Менің ойымша, а үшін туған өлкесінен артық еш нәрсе жоқ. Себебі, бұл мен түгілі аялаған анамыз, қолпаштаған әкеміз, туған-туыс, жора-жолдастың кіндігінен қан тамған туып өскен жеріміз. Қасиетті осы жерде білім нәрін сусындаған мектебім, балалық шағым өтіп жатқан ауылым бар. Егер менен сен не үшін туған өлкеңді сүйесің деп сұраса, мен мүдірместен Мұқағали атамыз айтқандай күн мен түнін, қыбырлаған жәндігіне дейін сүйемін дер едім. Өйткені Шығыс Қазақстан облысы табиғаты — ең әдемі, көрікті, сан қилы орманға толы, жусаны мен жуасы аңқыған, самал желі ескен өлкем.
Захват власти большевиками в Туркестане совершился лишь в середине 1918 года. Высшее управление краем сосредотачивалось в руках Командующего войсками округа, известного полковника Коровниченко (произведенного Керенским в полковники из чина поручика и назначенного комендантом Царскосельского дворца для охраны царской семьи). Дух «керенщины», царившей в войсках округа, и наличие сильной большевистской агитации быстро привели войсковые части в состояние полной небое из-за упадка воинского духа и дисциплины. Активные действия большевиков в Ташкенте, направленные к захвату власти, не встретили должного отпора, и только офицеры да интеллигентная часть солдат и учащаяся молодежь вступили в открытую вооруженную борьбу с ними. Борьба охватила крупные города Туркестана: Скобелев, Андижан, Коканд, Самарканд, Асхабад и Красноводск.
