Дописать реформация: Англия, Швейцария - лидеры, ход реформации, итоги

КУЛЬТУРА средневекового Запада охватывает более чем 12 - вековой
отрезок чрезвычайно сложного пути. 
В эту эпоху были существенно раздвинуты горизонты европейской КУЛЬТУРЫ, сформировалось историко-культурное единство Европы, образовались жизне нации и государства, появились современные европейские языки, были созданы произведения, обогатившие историю мировой КУЛЬТУРЫ, достигнуты значительные научные и технические успехи. 
КУЛЬТУРА средневековья, неотторжимая и закономерная часть общемирового 
культурного развития, обладающая глубоко самобытным и оригинальным содержанием. 
В VI-VII вв. идет процесс закладывания основ европейской цивилизации, ибо в 
древности не было Европы в современном понимании как некой культурно-исторической общности с единой судьбой в мировой ИСТОРИИ. 
Культура средневековья начала формироваться на почве взаимодействия наследия античного мира, точнее - распадавшейся цивилизации Римской империи, порожденного ею христианства, и с другой стороны - племенных, народных культур варваров. 
Важнейшим средством культурной преемственности между античностью и средневековьем был латинский язык, сохранивший свое значение как язык церкви и государственного делопроизводства, международного общения и культуры и послуживший основой 
романских языков. 
Преемственность в культуре того времени не была и не могла быть полной преемственностью достижений классической античности. Усвоение античного наследия осуществлялось не беспрепятственно. 
Борьба шла за то, чтобы сберечь хотя бы часть культурных ценностей и знаний предшествующей эпохи. 
Еще в поздней античности христианство стало той объединяющей оболочкой, 
в которую смогли вместиться самые разнообразные взгляды, представления и 
настроения - от тонких теологических доктрин до языческих суеверий и варварских 
обрядов. 
Большое значение для средневекрвья имела деятельность отца церкви, крупнейшего теолога Аврелия Августина (354-430), многоплановое творчество которого очертило границы духовного пространства средних веков вплоть 
до XIII в. , когда была создана теологическая система Фомы Аквинского. 
Потому что, в этот период стал началом формирования сложившихся сегодня этносов. 
Феодальная раздробленность и дальнейшая централизация ГОСУДАРСТВ привели к смешиванию разных этнических групп и целых народов.Какие-то страны в результате территориальных завоеваний, в результате династических браков были либо аннексированы, некоторые народы были просто ассимилированы. К тому же, в Средние века произошли и КУЛЬТУРНЫЕ перевороты, пересмотр отношения 
к ЦЕРКВИ, к НАУКЕ, географические открытия (опять таки к географическим переделам) . 
К вопросу по ЕВРОПЕ, опять таки те же крестовые походы. 
Христианский МИР - против арабского, чем не повод сплотиться под эгидой Ватикана.

Бекініс, қорған, қамал — тұрақты әскері, қару-жарағы бар, қажетті азық-түлік, т.б. нәрселермен қамтамасыз етілген, әскери-стратегиялық тұрғыдан маңызды, жау қоршауында қалған жағдайда ұзақ уақыт қарсыласуға мүмкіндігі мол әскери тұрақ. Ол теңіз (теңіз жағалауы) Бекінісі және құрлықтық Бекініс болып бөлінеді. Теңіз (теңіз жағалауы) Бекінісі әскери флот күштерінің шұғыл әрекет тірегі ретінде қызмет етеді. Мұндай Бекіністер құрамында теңізге, ішкі рейдтерге шығуға оңтайлы бірнеше (жабық) аралдар, сондай-ақ, қорғанысқа, кемелер мен қайықтарды жөндеуге, жабдықтауға қажетті құралдар болады. Теңіз жағалауында Бекіністік құрылыстар жүргізу, қорғану туралы алғашқы жазба деректер Филон Византийский (б.з.б. 3 ғ.), Витрувий (б.з.б. 1 ғ.), Аполлодар (2 ғ.), Вегеция (4 ғасырдың соңы — 5 ғасырдың бас кезі) еңбектерінде кездеседі. Құрлықтық Бекініс алғашында топырақ үйіндісімен, таспен, ағашпен, т.б. материалдармен қоршалған елді мекен түрінде болды. Ал көшпелілер әскерлері жылжымалы Бекіністер құру әдістерін қолданған. Кейін қалалық мәдениеттің өркендеуіне байланысты қорғаныс құрылыстары бар Бекіністер, қамалдар салына бастады. Мұндай елді мекенді, қамалдарды қорғау тұрғындардың өз күшімен жүзеге асырылған. Ертедегі мемлекеттер мен қалаларда әскер пайда болып, құрылыс өнерінің дамуы мен арзан жұмыс қолдарының (құлдар) көбеюіне байланысты көне қалалар айналасы мұнаралы қабырғалармен, ормен қоршалатын болды. Мысалы, парсылар астанасы Сузы үш қатар мұнаралы қабырғалармен қоршалған. Орта Азия мен көне Қазақстан жерінде де мұндай көп қатарлы Бекіністер аз болмаған. Олардың орындары ондап саналады. Б.з-дың алғашқы ғасырларында Сырдың оң жағасынан бой көтерген Сауран қаласының да бірнеше бекініс қабырғалары болған. Бекіністің сыртқы қоршауы құлаған жағдайда, ең соңғы кедергі есебіндегі тірек-қорғаны — цитаделі (гректерде — акрополь, римдіктерде — капитолий) салынған. Үлкен аумақты ел шетінен қорғауға арналған шекаралық Бекіністер Қытайда (Ұлы Қытай қорғаны), Мысырда, Ассирияда, Вавилонда, Иранда, Римде, т.б. елдерде қолданылған. Орта ғасырларда Батыс Еуропада ірі жер иелерінің қорған-сарайлары (замоктар), қорғандары күшейтілген қарулы әскері бар қалалар мен монастырьлар түріндегі Бекіністер пайда болды. Қорған-сарайлар ірі жер иелерінің тұрғын жайы мен қол астындағы халықтан алым-салық жинау, ұрыс қимылдарын жүргізу мақсатында жасақталған қарулы әскері орналасатын тұрақ қызметін атқарды. 13 — 14 ғасырларда тек Францияда ғана 50 мыңға жуық қорған-сарайлар, қарулы әскері бар қалалар мен монастырьлар болды. Оқ-дәрімен атылатын қарулардың пайда болуына байланысты (18 — 19 ғасырлардан бастап) теңіз жағалауындағы Бекініс қабырғаларының алдыңғы жағынан қосымша форттар салына бастады. 19 ғасырдың аяғында Бекініс құрылысына бетон және оқ өтпейтін құрылымдар қолданылатын болды. 1-дүниежүзілік соғыс қарсаңында Еуропа территориясында әр түрлі дәрежедегі 150-ден астам Бекініс болды. Қару-жарақтар мен әскердің Бекіністерге топталуы қарсыластарға артиллериядан бастырмалата соққы беру арқылы бас көтертпей тастауына мүмкіндік беретін. Сондықтан, қарулы күштерді әр жерге бөліп орналастыру қажеттігі туындады. 1-дүниежүзілік соғыстан кейін Бекіністер орнына әскери шептер өмірге келді.[1]