Объяснение:
Говоря о факторах, приведших к утрате величия и мощи Римской империи, современные историки указывают на неэффективность её армии в поздний период (несмотря на рост списочной численности), состояние здоровья и относительную малочисленность населения Рима, высокое налогообложение и плачевное состояние экономики, некомпетентность императоров и неэффективность гражданской администрации, религиозные изменения. Свой весомый вклад в поражение Рима внесло и усиливающееся давление «варваров», не подвергшихся латинизации. Причины падения Рима представляют собой одну из ключевых проблем, рассматриваемых в историографии античного мира. Начало этому исследованию было положено в работе английского историка Эдварда Гиббона «История упадка и падения Римской империи».
По словам известного отечественного антиковеда Е. В. Фёдоровой, «никакие внешние силы не могли сокрушить античный Рим; в конечном итоге его погубили милитаризм и рабство»
Среди причин также называют климатические изменения: после благоприятного времени наступил холодный и засушливый период
Үлкен-кішіміздің қай-қайсысымыз болмасын балаларды білім алуға, ғылым-ілім үйренуге, талаптанып оқуға шақырған Ұлы Ұстаз Ыбырай Алтынсариннің "Бір Құдайға сиынып, Кел, балалар, оқылық, Оқығанды көңілге, Ықыласпен тоқылық", – деп басталатын өлеңін жатқа білеміз. Ал, сол өлеңнің "Бір Құдайға сиынып" деген жолын тек еліміз өз Тәуелсіздігін алған жылдардан бастап қана айтып, қосып жаза бастадық емес пе. Ұстаздың қай шығармасын алмайық, мысалы, "Таза бұлақ", "Бай баласы мен жарлы баласы", "Әке мен бала", "Бір уыс мақта" бәрі де жас ұрпақты мейірімділікке, адалдыққа, ізеттілікке, адамгершілікке, еңбекқорлыққа, білімділікке шақырады. Бүгінгі ақпараттық техника заманында да Ыбырай атамыздың шығармалары мәні мен мағынасы, тәлімдік-тәрбие-лік, ағартушылық жағынан алғанда өзінің маңызын әлі жойған жоқ. Сонау 1861-1863 жылдары он тоғыз жастағы Ы.Алтынсарин қазақ балалары үшін Торғай өңірінде алғаш рет бір сыныптық мектеп ашу ісін қолға алып, әуелі оның үйін тұрғызудан бастағанының өзі – көзсіз ерлік деп айтуға болады. Жергілікті халықтан ақша жинап, мектепке керекті материалдар сатып алып, ата-аналардың көмегімен мектеп үйін тұрғызады. Оқу алғаш 1864 жылы қаңтар айында салтанатты түрде ашылып, той жасалады. Ыбырай 14 қазақ баласын оқуға қабылдайды. Олар мектеп жанынан салынған интернатта жатып оқитын болады. Өзінің осы істері жайында профессор Н.Ильминскийге 1864 жылдың қаңтарында жазған хатында былай дейді: "Осы жылы қаңтардың 8-і күні менің көптен күткен арманым орындалып, мектеп ашылды. Оған 14 қазақ баласы кірді, бәрі де жақсы, есті балалар…"
