«Византия мен Түрік қағанаты арасындағы қарым-қатынасы»
Истеми (Есте би) кеше ғана жібектей жұмсақ көрінген Иран шахымен тіл табысу үшін екі қайтара елші аттандырды. Алғашқы елші Иран шахынан жартымды жауап естімей қайтты. Иран шахы түрік елшілері мен саудагерлері апарған бір керуенге тиелген жібек маталарды қонақтарының көз алдында өртеп, ақшасын эфталиттер елшісі Катулфтың кеңесімен бұйымның ақысын алтынмен санап берді де, келген іздеріңізбен кейін қайтыңыздар дегендей қолдарын Талас жаққа қарай шошайтты. Бұл қорлыққа да көнген қаған тағы елші жіберді. Бірақ олардың туған жеріне - түріктер еліне Талас қаласына өліктері ғана оралды. Бір елші ғана емес, оның қасындағы қосшылары да үшеуінен басқасы түгелдей көз жұмды. Парсылар түрік елшілері ыстық күнге шыдай алмай қаза болды десе, Истеми қаған өз адамдарының өлімі әдейі улаудан болғандығын жансыздары арқылы білді. Мұның өзі аталы-балалы қаған мен шах билеген екі мемлекеттің арасында бір қырғын соғыс болатындығын білдіргендей еді . Византия үшін бұл іздегенге сұрағандай болды, елшісі Земархты Талас қаласындағы - Истеми қағанға аттандыруға асықты. Түріктер Ұрым деп атайтын Византияның императоры II Юстиниан өз елшісіне қағанмен Иранға қарсы одақтасуды, ең болмаса жібек маталарды сатып алу жөнінде шарт жасасуды тапсырмақ болатын. Осы соңғы мүдде өзі орындалғанның өзінде тілі жұмсақ гректер жауынгер түріктерді түбінде дегеніне көндіретіндігіне сенді. Ұрым еліне грек елшісінен бұрын түрік елшісі соғды Маниах келді. II Юстиниан тәңірдің өзі жібергендей түрік елшісін құшақ жая қарсы алып, жібек саудасына да, ең бастысы - Иранға қарсы соғысуға да бірден келісті. Император II Юстиниан елші Маниахты үлкен сый-сияпатпен Талас бойына қайтарып, қасына өз елшісі Земархты қосып берді. Византия тарихшысы Менандр «Агафия тарихының жалғасы» деген еңбегінде 568 жылы Земарх Талас өзені жағасындағы Талас қаласын мекендеген түрік қағаны Истемиге барғанын жазады.
Объяснение:
.
После смерти Мухаммед Рахима на хивинский престол вступил его сын Алла-Кул, при котором возобновились длительные войны с казахами юго- запада присырдарьинских степей. В своей политике хивинские правители умело использовали межродовую рознь и вражду и натравливая одни роды на другие, осуществляли свое господство. Для закрепления своего присутствия хивинцами было построено несколько крепостей в низовьях Сырдарьи.
Кокандское ханство появилось в начале XVIH в., когда ряд полукочевых узбекских племен Ферганской долины объединился и создал новое политическое объединение. В 1799 г. к власти пришел Алим, который принял титул хана, и с этого момента Фергана стала называться Кокандским ханством. При Алиме территория Кокандского ханства значительно расширяется за счет захвата кочевий Старшего жуза. Им были завоеваны города Ташкент, Чимкент, Сайрам и т.д. Не ограничиваясь этим, Алим хан разорял окрестности Туркестана и Аулие Аты. При Омар- хане в начале XIX в. на юге Казахстана были построены ряд укреплений: Жана-корган, Ак мечеть, Чим-корган и др. В основном эти укрепления охватывали южное кольцо, но самые северные доходили до Улытау. Попавшие в зависимость от Коканда казахи, платили ряд налогов: зекет- скотоводы, харадж-земледельцы (кеусен) и выполняли ряд повинностей, в том числе и воинскую. Непомерный налоговый гнет, грабежи и разбои, творимые хивинскими и кокандскими чиновниками, вызвали 90лротивление казахов.
Локальные, стихийные выступления казахов вылились в 1858 г. во всеобщее открытое восстание. В марте 1858 г. в районе Аулие Аты, затем от Чимкента до крепостей Мерке и Пишпек недовольство казахских и киргизских крестьян переросло в вооруженное восстание. Восставшие разогнали кокандских налогосборщиков и других чиновников. Высланное из Ташкента войско сняло осаду Аулие Аты, но подавить восстание не смогло. Через некоторое время восставшие снова осадили Аулие Ату, были заняты горные перевалы и дороги. Летом повстанцы контролировали всю территорию Южного Казахстана.
В этих условиях кокандцы были вынуждены пойти на уступки казахам и сменили правителя Ташкента. Продолжающееся наступление русских войск также толкало кокандцев на примирение с повстанцами.
Объяснение:
