Схарактеризуйте історичні умови створення документа.​

«Византия мен Түрік қағанаты арасындағы қарым-қатынасы»

Истеми (Есте би) кеше ғана жібектей жұмсақ көрінген Иран шахымен тіл табысу үшін екі қайтара елші аттандырды. Алғашқы елші Иран шахынан жартымды жауап естімей қайтты. Иран шахы түрік елшілері мен саудагерлері апарған бір керуенге тиелген жібек маталарды қонақтарының көз алдында өртеп, ақшасын эфталиттер елшісі Катулфтың кеңесімен бұйымның ақысын алтынмен санап берді де, келген іздеріңізбен кейін қайтыңыздар дегендей қолдарын Талас жаққа қарай шошайтты. Бұл қорлыққа да көнген қаған тағы елші жіберді. Бірақ олардың туған жеріне - түріктер еліне Талас қаласына өліктері ғана оралды. Бір елші ғана емес, оның қасындағы қосшылары да үшеуінен басқасы түгелдей көз жұмды. Парсылар түрік елшілері ыстық күнге шыдай алмай қаза болды десе, Истеми қаған өз адамдарының өлімі әдейі улаудан болғандығын жансыздары арқылы білді. Мұның өзі аталы-балалы қаған мен шах билеген екі мемлекеттің арасында бір қырғын соғыс болатындығын білдіргендей еді . Византия үшін бұл іздегенге сұрағандай болды, елшісі Земархты Талас қаласындағы - Истеми қағанға аттандыруға асықты. Түріктер Ұрым деп атайтын Византияның императоры II Юстиниан өз елшісіне қағанмен Иранға қарсы одақтасуды, ең болмаса жібек маталарды сатып алу жөнінде шарт жасасуды тапсырмақ болатын. Осы соңғы мүдде өзі орындалғанның өзінде тілі жұмсақ гректер жауынгер түріктерді түбінде дегеніне көндіретіндігіне сенді. Ұрым еліне грек елшісінен бұрын түрік елшісі соғды Маниах келді. II Юстиниан тәңірдің өзі жібергендей түрік елшісін құшақ жая қарсы алып, жібек саудасына да, ең бастысы - Иранға қарсы соғысуға да бірден келісті. Император II Юстиниан елші Маниахты үлкен сый-сияпатпен Талас бойына қайтарып, қасына өз елшісі Земархты қосып берді. Византия тарихшысы Менандр «Агафия тарихының жалғасы» деген еңбегінде 568 жылы Земарх Талас өзені жағасындағы Талас қаласын мекендеген түрік қағаны Истемиге барғанын жазады.

Объяснение:

.

На юго-восточном и южном направлениях Россия достигла в XVI в. значительных успехов. В первой половине столетия особую опасность представляли Крымское и Казанское ханства, чьи правители совершили не один набег на приграничные русские земли. В расчетах Москвы кроме соображений безопасности играла роль и хозяйственная выгода — волжский торговый путь, обладание плодородными поволжскими землями. В 1552 г. было завоевано Казанское, а в 1556 г. — Астраханское ханство. К России присоединилась Башкирия. 
Заключительным аккордом в процессе продвижения России на восток стало вхождение Сибири в состав Российского государства. В середине 50-х гг. XVI в. правитель Сибирского ханства признал зависимость от Москвы в обмен на ее покровительство. В 70-е гг. отношения России с новым сибирским ханом Кучумом испортились. Особенно страдали поселения купцов Строгановых, которые и снарядили в 1581 г. отряд волжского казака Ермака для похода в Западную Сибирь. После нескольких лет борьбы Сибирское ханство прекратило свое существование, Ермак был убит в 1585 г. До конца XVI в. в Сибири возникли города-крепости Тюмень, Тобольск, Тара, Верхотурье, ставшие опорными пунктами для дальнейшего продвижения русских торговых людей в Сибирь и на Дальний Восток. 
В 1558—1583 гг. главные внешнеполитические и военные усилия России были сосредоточены на балтийском направлении. Война за балтийские земли, начатая в 1558 г. против Ливонского ордена (отсюда название — Ливонская война), началась удачно для Москвы. В 1561 г. орден распался, но его территорию поделили между собой Литва, Швеция и Дания. Взятие Полоцка в 1563 г, было последним серьезным успехом Ивана IV. В 1564г. русские войска проиграли сражения у Полоцка и Орши. Опричнина и опричный террор резко подорвали военную мощь России. Между тем ей пришлось иметь дело с сильной Речью Посполитой, государством, в котором объединились Польша и Литва (Люблинская уния 1569 г.).