уже 4раз выкладываю 40б плюс подпишусь ​

Эпоха дворцовых переворотов (1725-1762) Дворцовый   переворот  - это захват политической власти в России XVIII столетия, имеющий причиной отсутствие чётких правил наследования престола, сопровождающийся борьбой придворных группировок и совершающийся, как правило, при содействии гвардейских полков. Единого научного определения дворцового переворота  нет, причём отсутствуют и чёткие временные границы этого явления. Так, В. О. Ключевский (автор термина) датирует эпоху  дворцовых переворотов с 1725 до 1762 годы. Однако на сегодняшний день есть и другая точка зрения — 1725-1801 гг. (Дело в том, что В. О. Ключевский не мог в публичной лекции, читавшейся в середине 80-х годов XIX века, упоминать о  перевороте  1 марта 1801 года — это было категорически запрещено). Существует мнение, что и восстание декабристов 1825 года было также, в своём роде, дворцовым переворотом, однако это суждение большинство учёных считают спорным и необоснованным. Советская историческая наука отрицала существование этого «особого» периода в истории; и в научной литературе понятие «эпоха   дворцовых   переворотов» всегда было заключено в кавычки. Это показывало отношение и к термину, и к самому явлению. Мы будем придерживаться определения, данного Ключевским. В этот период у власти находились следующие исторические персоны:
Екатерина I Алексеевна (Марта Скавронская) 1725-1727 гг.Петр II 1727-1730 гг. 
Анна Иоанновна 1730-1740 гг.
Анна Леопольдовна 1740-1741 гг.
Елизавета Петровна 1741-1761 гг.
Петр III 1761-1762 гг. Периоды правления Анны Иоанновны и Елизаветы Петровны как самые продолжительные выделены в самостоятельные рубрики: ПРАВЛЕНИЕ АННЫ ИОАННОВНЫ (1730-1740) ПРАВЛЕНИЕ ЕЛИЗАВЕТЫ ПЕТРОВНЫ (1741-1761)

«Жеті жарғы» заңдар жинағы мемлекеттің ішкі жағдайын күшейтуге бағытталды. Осы заң негізінде қазақтың тайпа, ру басыларын жылына бір рет жиналуға міндеттеді. Бұл жиындарда мемлекеттің сыртқы және ішкі жағдайына байланысты мәселелер дауыс беру негізінде шешілді. Жиынға қару асынып келген азаматтардың ғана дауыс беру құқықтары болды. Сонымен бірге қару ұстап келген азамат жылына өз байлығының жиырмадан бір бөлігін салық ретінде мемлекетке беруге міндеттелді. Жиынға қатысушы әр рудың өз таңбасы болды. Бұл таңбалар құрылтайда мемлекеттік рәміз дәрежесінде бекітілді.

Қазақтың негізгі байлығы мал болғаны белгілі. Сондықтан «Жеті жарғы» заңдарына сай әр меншік иесі өз малдарына ен салуға міндеттелді. Сонымен қатар, әр рудың жайылым жер меншігі қатаң белгіленді.

«Жеті жарғыда» қылмыстық іс - құқық нормаларына үлкен орын бөлінген. Қылмыс ретіне: кісі өлтіру, мертіктіру, әйелді зорлау, соққыға жығу, қорлау, ұрлық істеу және тағы басқалары жатқан. Кінәлілер жасаған қылмыс деңгейіне сай әртүрлі жазаға кесілген. Бұл жинақта «қанға қан» заңы сақталды. Бірақ билер сотының екі жақ келісуі бойынша жазаны құн төлеумен алмастыруға мүмкіншілігі болған. Құн төлеу төрт жағдайда рәсімделген. Олар: егер әйелі күйеуін өлтірсе және күйеуінің туыстары оны кешірмеген жағдайда, егер әйел некесіз туған баласын өлтірген жағдайда, жұбайлар арасындағы «көзге шөп салушылық» дәлелденген жағдайда және «құдайға тіл тигізгені анықталған жағдайда». Өлім жазасының екі түрі болған: дарға асу және тас лақтыру әрекеттерін қолдану.