Польско-литовская уния — военно-политический союз Королевства Польского и Великого княжества Литовского в конце XIV—XVI веках, который вылился в образование в 1569 году объединённого государства, известного как Речь Посполитая. В 1386—1392, 1447—1492 и 1501—1569 Польша и Литва имели общего монарха, в остальное время уния была чисто династической. В 1440—1444 существовала польско-венгерская уния, в 1490—1526 — чешско-венгерская уния под властью польско-литовской династии Ягеллонов.
Королевство Польское и Великое княжество Литовское координировали свои интересы с момента раздела галицко-волынского наследства при Гедимине. Два государства объективно сплачивали такие факторы, как татаро-турецкая угроза на юге и экспансия крестоносцев на севере.
1)Тәуке хан Бухара хандығымен бибітшілік қарым – қатынаста болуға, Орта Азиядағы отырықшы аймақтармен, қалалармен сауда – саттық жасауға тырысты.
2)Қазақ хандығымен жауласып келген жоңғар хандығына да соғысты тоқтатып тату көршілік қатынас орнату жөнінде Қазыбек би бастаған елшілер жіберген.
3)Алайда, Тәуке хан қазақ хандығын бір орталыққа бағынған күшті мемлекет етін құру мақсатын жүзеге асыра алмады, Солай бола турса да, Жәңгірдің баласы Тауке хан (1680-1718 жж.) тұсында қазақ хандығың бірлік-берекесі күшейе түсті.
