1)«Жібек Жолы» (Ұлы «Жібек Жолы») — Қытайдың Ши-ан деген жерінен басталып, Шыңжаң, Орталық Азия арқылы Таяу Шығысқа баратын керуендік жол бағыты. Атауды алманиялық ғалымдары Ф. фон Рихтһофен (F. von Richthofen) бен А. Һерман (А Hеrman) 19 ғасырда ұсынған.
Егер Жібек жолымен батыстан шығысқа қарай жүрсек, оның Қазақстандағы учаскесі Шаштан (Ташкент) шығып, Тұрбат асуы арқылы Исфиджабқа, Сайрам (Сарьямға) келеді. Ежелгі қаланың осы күнге дейін сақталған. Шымкент түбіндегі бір қыстақ тап осылай аталады, оның дәл кіндік тұсында Жібек жолындағы бір кездегі ең ірі орталықтардың бірі болған орта ғасырлық қала жұртының қалдығы сақталған. Исфиджабтан құлдарды, бөз маталарды, қару-жарақты, семсерлерді, мыс пен темірді әкетіп жатқан. Испиджабтан шыққан керуендер шығысқа қарай бет алып, Шараб және Будухкент қалалары арқылы Таразға барады екен. Қазақстанның аса ірі қалаларының бірі Тараз VI ғ. бұрын белгілі болған. 568 ж. түрік қағаны Дизабұл Византия императоры ІІ Юстинианның стратгі Земарх бастап келген елшілігін тап осы қалада қабылдаған. Бастаухаттар оны көпестер қаласы деп атаған.Осымен қатар ол түргештердің, содан кейін қарлықтар мен қарахандардың тарихи орталығы болған. Таразбен қатар Жамухат деген шаһар тұрған, ол да VI ғ. хатқа енген. Жамухаттың жәдігерліктері Талас алқабында, Жамбылға таяу жерде, Талас өзенінің бойындағы Михайловка селосына қарама-қарсы бетте жатыр, оның үйінділерін қазір Қостөбе деп атайды. Алқаптың жазық жағында Атлах қаласы бар, 751 ж. оның бінде осы араны ықпалында ұстау үшін арабтар қытай әскерімен шайқасқан болатын. Тараздан таяқ тастам жерде, Талас бойымен теріскейге қарай кететін сауда жолы үстінде Адақкет пен Нуджикес қаласы тұратын. Талас алқабының таулы бөлегінде сол сияқты Шелжі, Сұс, Күл және Текабкет деген қалалар болған. Бұлар күміс кендеріне жуық жерден қоныс тепкенді. Керуендер Талас алқабына Ферғана аймағынан Шатқал қыратындағы Шанаш асуы және Талас Алатауындағы Қарабура арқылы да өтіп келетін. Жолдың осы бөлігі Жібек жолының және Жетісулық бағыттарын біріктіретін. Тараздан шыққан жол шығысқа, Құлан қаласына қарай асатын Тараз бен Құлан аралығындағы территория қарлұқтарга жататын. Құланға бара жатқанда жол Касрибас, Күлшөп, Жолшөп сияқты қалалардан өтетін. Құланнан әрірек шығыста бір-бірінен фарсақтай жерде Меркі мен Аспара қалалары барды. Сосын сауда керуендері Нұзкент, Харраджуан, Жол қалаларына соғып өтіп жолдан кейін ол Сарығ, «түрік қағанының қыстағына»
Контрреформация (лат. Contrareformatio от contra «против» + Reformatio «Реформация») — католическое церковно-политическое движение в Европе середины XVI—XVII веков, направленное против Реформации и имевшее своей целью восстановить позиции и престиж Римско-католической церкви.
Реформация стала глубоким потрясением для католицизма. Целые страны порвали со Святым Римским престолом — Англия, Швеция, Дания и Норвегия, часть немецких и швейцарских земель. К протестантским церквям и религиозным общностям примкнула часть населения Франции, Нидерландов, Польши, Чехии и Венгрии[1]. Деятельность католической церкви непосредственно против Реформации, её деятелей и последователей составляет контрреформацию в узком смысле слова[2]. Однако пресечение и искоренение реформационных идей и движений было невозможно без внутреннего обновления церкви, проблемы в которой отчасти и стали причинами Реформации, поэтому в широком смысле Контрреформация включает в себя церковную реформу, целью которой было обновление католической церкви в соответствии с духом времени.
С точки зрения марксистской теории формаций Контрреформация являлась «религиозной формой контрнаступления феодальных сил, пытавшихся упрочить феодализм в эпоху его разложения и восстановить пошатнувшиеся позиции католицизма»[3].
Временны́е рамки Контрреформации: Тридентский собор (1545—1563) — окончание Тридцатилетней войны (1648).
Благодаря проведённым во время Контрреформации реформам католическая церковь стала более сплочённой под верховенством папы; были основаны новые монашеские ордены, которые стали образцами религиозности нового типа; было запрещено предоставление индульгенций, включающее какие-либо денежные расчёты; появились католические духовные семинарии; вводилось однообразие католической литургии. Консолидация и реставрация католицизма позволили ему усилить позиции в ряде стран, особенно во Франции и Польше. Календарная реформа 1582 года ввела григорианский календарь, который до сих пор используется в большинстве стран мира.
С другой стороны, Контрреформация оформила окончательный разрыв католичества с протестантством[1]. Противостояние между католиками и протестантами вылилось в Тридцатилетнюю войну — один из самых кровопролитных европейских конфликтов до мировых войн XX века. По окончании религиозных войн усилился процесс секуляризации как в протестантских, так и в католических странах[2]. После Вестфальского мира (1648), положившего конец Тридцатилетней войне, папский престол перестал быть главным центром европейской политики[1].
